isteyirdi ki, desteyin o başından gelen etürpedici sesden yerinde dondu. Desetek elinden yere düşdü. Çevrilib bacısının sual dolu üzüne baxdı:

-Namiqi ermeniler öldürüb... Aman Allah, Namiq ölüb- dedi ve özünü heyetin qaranlığına atdı...

Namiq artıq ölmüşdü. Nece nale çekirdi Mehriban, nece feryad edirdi ümidleri, arzuları. Betnindeki körpesi de, Nigarı da atasız qaldı o gece. Veten şehid payını aparmışdı o gece.

Bir hefte sonra oxuduğu orta mektebe hemin kendin ilk şehid oğlu Namiqin adını verdiler. O günden sonra şehid genclerin sayı artmağa başladı. Kendin cesur igidleri can qoyurdu veten uğrunda. Namiqin şehid olduğu günden 2 ay sonra Mehriban dünyaya oğul getirdi. Ona atasının adını verdiler. Derd bitmek bilmezmiş kimi, düz 6 il sonra irsi xestelik neticesinde dünyasını deyişen Nigar balanı da yeddi yaşında torpağa tapşırdılar. Bu ağır itki Mehribanın sinesinde sağalmaz yara buraxdı...
SON
MUellif:Xeyale,

<< 1 2 3 [4]