ALLAH-in adi ile!

Bir dəfə bir kişi, yuxuda görür ki, bir aslan onu
təqib edir.
Kişi ağaca tərəf qaçır, ona dırmaşır.
Aşağı baxıb görür ki aslan aşağıda durub ona
baxır, gözləyir ki düşsün.
Sonra həmin bu adam oturduğu budağın ağaca
birləşən hissəsinin gəmircilər tərəfindən
yeyildiyini görür, iki siçovul durmadan, biri
gedib, o biri gəlməklə budağı gəmirirlər.
Siçovulların biri qara, digəri ağ rəngli idi.
Budaq tezliklə qırılacaqdı.
Kişi qorxdu, yenidən aşağı baxdı və gördü ki
bir qara yekə ilan düz onun altında yer alıb,
ağzını da açıb ki budaq qırılanda onu udsun.
Sonra bu kişi xilas olmaq üçün yuxarıya doğru
baxır ki bəlkə yapışmağa nə isə tapdı.
Yuxarıda əl çatmayan yerdə bir budaq var idi,
budağın üstündə də arı pətəyi. Pətəkdən bal
damcıları axırdı. Kişi damcılardan dadmaq
istədi, dilini çıxardı və axan bal damcılardan
birini daddı.
Balın dadı çox gözəl idi. O yenidən baldan
yemək istədi, yenə daddı və beləcə balın
şirinliyi ona hər şeyi unutdurur. O, budağı
yeyən iki siçovulu, yerdəki aslanı və onun düz
altında oturan ilanı unudur.
Birdən budaq qırılanda, kişi sanki bütün
təhlükələri xatırlayıb yuxuda diksinib oyanır.
Yuxu qeyri adi olduğu üçün, bunun yozumunu
öyrənmək qərarına gəlir.
Allahdan qorxan bir alimin yanına gedir,
yuxunu ona danışır.
Alim ona deyir:
"Yuxuda gördüyün aslan sənin əcəlindir. O
həmişə səni təqib edir və hara gedirsənsə o
səninlə gedir.
İki siçovul, biri qara digəri ağ, gecə və
gündüzdür. Qara gecə, ağ isə gündüzdür. Biri
digərinin ardınca gələrək dövr edirlər ki, sənin
vaxtını apararaq ölümə doğru yaxınlaşdırsınlar.
Ağzının içi qaranlıq olan böyük ilan isə , sənin
məzarındır. O artıq oradadır, sənin düşəcəyini
gözləyir.
Bal pətəyi isə bu dünyadır. Şirin bal damcıları
isə bu dünyanın ləzzətləridir. Biz bu dünyanın
ləzzətlərindən dadmağı xoşlayırıq və bu çox
şirindir. Sonra biz onu yenidən və yenidən
dadmaq istəyirik. Bunla da biz bu ləzzətlərin
içinə vararaq, vaxtımızı, əcəlimizi,