“Adəm oğlu ömrünün son gününü başa vurub, axirətin ilk gününə qədəm qoyanda (yəni öləndə) mal-dövləti, övladları və etdiyi xeyir əməllər onun gözünün qabağında canlanar.

İnsan öz sərvətinə müraciət edib deyər: “Allaha and olsun, mən səni hərisliklə sevirdim və səni itirməyə razı deyildim. İndi məndən ötrü nə edə bilərsən?” Mal-dövlət ona cavab verər: “Məndən özünə yalnız kəfən düzəldə bilərsən”.

İnsan üzünü övladlarına tutub deyər: “Allaha and olsun, mən sizi sevir və həmişə sizin nazınızı çəkirdim. İndi mənə necə yardım edə bilərsiniz?” Övladları cavab verərlər: “Sənə köməyimiz bu ola bilər ki, səni dəfn edək”.

Bu dəfə insan üzünü öz xeyir əməlinə tutub deyər: “Allaha and olsun, mən sənə qarşı laqeyd idim, sən mənim üçün çox ağır və çətin görünürdün. İndi mənə bir köməyin dəyəcəkmi?” Xeyir əməl insana belə cavab verər: “Mən həm qəbrdə, həm də qiyamətdə sənin yanında olaram, ta ki birlikdə Rəbbinin hüzuruna təqdim olunarıq”.

Həzrət Əli (ə)

(Biharül-ənvar, 6-cı cild, səh. 224-225).



Keçmiş zamanlarda bir padşah var idi. Padşahın üç həyat yoldaşı vardı. Padşah üçüncü arvadını daha çox sevirdi. Onun bir dediyini iki etməz, hər istəyini yerinə yetirərdi. Ən gözəl hədiyyələri ona alar, vaxtının çox hissəsini ona sərf edər, üzərində əsərdi. Bir gün onu tərk edəcəyindən qorxduğu üçün həmişə onu qısqanar, nəzarətdə saxlayardı.

Padşahın ikinci həyat yoldaşı çox qayğıkeş idi. Nə zaman ərinin dərdi olsa, onun yanına gələr, kədərini unutdurmaq üçün əlindən gələni edərdi. Hökmdar xəstələnəndə ikinci həyat yoldaşı onu gözündən kənara qoymazdı, qulluğunu edər, qayğısını çəkərdi.

Hökmdarın birinci həyat yoldaşı onu o biri qadınlardan daha çox sevirdi. Hökmdar bu qadına qalan iki həyat yoldaşından daha az diqqət yetirərdi. Amma qadın bundan inciməz, narahat olmazdı. O, hökmdarı təmənnasız, əvəzsiz bir məhəbbətlə sevirdi.

Bir gün padşah ağır xəstələndi. Həkimlər müayinə edib dedilər ki, xəstəlik ölümcüldür və hökmdar çox yaşamayacaq. Yatağa düşmüş