padşah ömrünün son günlərində həyat yoldaşlarını imtahana çəkmək qərarına gəldi. Qərara aldı ki, hansı arvadın onu daha çox sevdiyini öyrənsin. Bunun üçün belə bir üsul fikirləşdi.

Əvvəlcə ən çox sevdiyi, həyatının ən gözəl anlarını həsr etdiyi üçüncü arvadını yanına çağırıb dedi: “Mən bir neçə gündən sonra öləcəyəm. Amma qəbr evinə tək getmək istəmirəm. Mən səni hamıdan çox sevmişəm, hər şeyimi sənə xərcləmişəm. Çox istərdim ki, məni dəfn edəndə səni də mənimlə birlikdə basdırsınlar. Razısanmı?” Qadın kəskin cavab verdi: “Qətiyyən mümkün deyil! Nə danışırsan? Həyat gözəldir. Mən ölmək istəmirəm. Səndən sonra başqasına ərə gedərəm, bəlkə də səndən sonra taxta çıxacaq təzə hökmdarın arvadı olaram”.

Hökmdar ikinci həyat yoldaşını çağırıb dedi: “Sən həmişə mənim nazımı çəkmisən, xəstələnəndə başım üstə durmusan. Mənimlə birlikdə ölüb, o biri dünyada da yanımda olmaq istərdinmi?” Həmişə ərinin qayğısını çəkən, ondan ayrılmaq istəməyən qadın bu dəfə belə cavab verdi: “Yox, yox. Doğrudur, mən səni çox sevirəm. Amma həyatımı sənə qurban vermək istəməzdim. Uzağı, səni qəbr evinə kimi yola salaram, sənə gözəl bir dəfn mərasimi hazırlayaram, məzarının başında ağlayaram. Bir müddət yas tutub, sonra yenə əvvəlki həyatıma qayıdaram”.

Hökmdarın əli hər yerdən üzülmüşdü. Sevdiyi, dəyər verdiyi qadınlardan eşitdiyi cavab onun ürəyini ağrıdırdı. Heç sevmədiyi birinci arvadı ilə danışmağı əvvəlcə artıq bildi. Onsuz da həyatı boyunca bu qadını o birilərindən əskik saymışdı. İndi ondan hansı xoşagələn söz eşidə bilərdi? Amma sonda yenə onu çağırıb fikrini öyrənməyi qərara aldı.

Birinci qadın hökmdarın sözünü diqqətlə dinlədi, sonra göz yaşları içində ona cavab verdi: “Əlbəttə, sən harada olsan mən də orada olaram. Qəbr evində də səni tənha buraxmaram, hətta o biri dünyada da səndən ayrəlmaram”.

Padşahın gözləri yaşardı. O, belə bir cavabı gözləmirdi. Əslində üç həyat yoldaşının heç birindən bu cavabları eşitməyi gözləmirdi. Aldığı cavablar düşündüyünün tam əksi idi.