qarşılıqlı sevgi və şəfqətdir. Əgər ailə quranlar bir-birini həqiqi məhəbbətlə sevməsələr, yalnız bir-birinə yazıqları gəlsə, bu yerkökü kimi bir müddətdən sonra dəyişib, əvvəlki vəziyyətlərini itirəcəklər. Evlənməzdən əvvəl malik olduqları gözəllik, həyat eşqi onları tərk edəcək. Axırda bu iki yerkökü kimi əzik, parçalanmış və kövrək olacaqlar. Çünki evlilik boyunca bir-birini içəridən yeyib-dağıtmışlar.

Əgər aralarında yalnız sevgi olsa, şəfqət və mərhəmət olmasa, bu iki yumurta kimi kənardan baxdıqda dəyişiklik gözə dəyməyəcək. Başqalarının yanında özlərini xoşbəxt göstərəcəklər, içəriləri isə dəyişəcək, qatılaşacaq. Şəfqətsiz bir həyat onların qəlbini daşlaşdıracaq.

Amma əgər həm sevgi, həm də şəfqətə malik olsalar, bu iki qəhvə dənəsi kimi dəyişməz qalacaqlar. Qəhvə dənələrini nə qədər qaynatsan da, hallarına təsir etməz, yenə qaynadılmağa yararlıdırlar. Sevgi və şəfqətli bir ailənin üzvləri də bir-biri ilə yaşamaqdan üzülməzlər, dəyişməzlər, bundan zövq duyarlar”.

Oğul bu sadə dərs üçün atasına təşəkkür edir. Ata isə: “Hələ sözüm bitmədi” deyə, qəhvə dənələrini qaynatdığı qazançanın içindəki suyu fincana süzərək, fincanı oğluna uzadır. Oğul fincandakı qəhvəni içərkən ata dərsin son fəslini ona öyrədir: “Nə yerkökünün, nə də yumurtanın suyu istifadəyə yararlı olmadı. Amma qəhvə dənələri qaynayandan sonra nəinki dəyişmədilər, hətta birlikdə olduqları mühiti də dadlı və gözəl etdilər. Bu fincandakı qəhvə hər kəs üçün xoşagələn və dadlıdır. Sevgi və şəfqətlə dolu iki nəfərin ailə ocağı da belədir. Kim onların ailə həyatına nəzər salsa, faydalı və ibrətli nümunələr götürər, bu nümunələrə əməl edərək özü də həyatdan zövq