parkda qarşılaşardılar.Bu təsadüflər Sanki Allah tərəfindən Nura kömək kimi göndərilmişdi. Bu gün Əkbərin getdiyi gündən 6 ay keçir.Həmin gündən heç kəs Əkbərdən xəbər ala bilməmişdi.Heç ailəsi ilə də əlaqə saxlamırdı.Daha sonralar onun Moskvanı da tərk etdiyi məlum oldu.Valideynləri gözlərinin ağı qarası bircə oğullarını itirməkdən qorxurdular.Əkbər isə bir ay əvvəl onlara Almaniyada olduğunu xəbər etmişdi. O özü üçün kiçik biznes qurub orada yaşamağa davam edirdi.Nurun ailəsi əl əlxüsus da atası qızının gözü önündə əriyib getməsində özünü günahlandırıb peşman olduğunu hiss edirdi. Amma nə fayda? Nur məktəbdə qiyabiyə keçmiş daha dərslərə də getmirdi.O məktəbin hər küncündə Əkbərlə xatirələri vardı. Ümumiyyətlə, hər şey ona Əkbəri xatırladırdı. Bəzən gecələr yuxudan yarımçıq durub ağlayar, gözlərini qapasa da yuxu gəlməzdi.Bu gün də günorta saat 3də həmişəki kimi parkda eyni skamyada oturmuşdu.Vahid onu tanıdığı gündən o susar Vahid danışardı. Arada öz replikalarını da bildirərdi.Vahid onun gözəlliyinə yaraşdırmırdı Gözlərindəki hüznü. Nurdan xoşlanmır sayılmazdı.Amma bilirdi ki bunu bildirsə Nuru itirəcəkdi.O hələ də Əkbərin sevgisini daşıyırdı ürəyində.Buna görə də o öz hisslərini gizlətməyə çalışırdı. Nur gözünü bir nöqtəyə tuşlayıb üzünü ona çevirməzdi. O isə dayanmadan danışar Nura həyatın qanunlarından və gözəlliklərindən söz açardı. Nur üçün Həyatın qanunu Əkbəri unutmaq , gözəlliyi isə Vahid kimi dost tapmaq idi. O Vahiddən onunla dost olub , onu təsəlli etməsini istəməmişdi heç. Amma Vahid bu yaxşılığı ona qarşılıq gözləmədən edərdi. Bu gün ayın 13ü idi.Nurun Əkbərini itirdiyindən 6 ay keçmişdi . O artıq 13 rəqəminə nifrət edirdi. Bu rəqəm onun həyatından illər almışdı.
-Nur, unut onu.
Vahid sonda cəsarətini toplayıb bu kəlmələri ona söyləmişdi. Nur isə üzünnü ona dönüb qəribə bir təəccüblə ona baxdı və
-Sanmışdım sən ...boş ver .Mən getdim -deyib skamyadan durdu və oradan uzaqlaşdı.Vahid isə özü öz dediyinə peşman olmuşdu . Amma artıq Nurun aylar