Indi gülərək çəkdirdiyi şəkilləri Ağlayaraq izləyirdi. Daha sonra otağına çıxdı. Neçə günlərdir anasının paltarını qoxlayaraq yatırdı. Daha acılarla yaşamaq yox deyib ona əzab verən bütün rəsimləri , əşyaları ortadan qaldırdı. Əkbərlə , Anar , Leyla və məktəb kollektivi ilə çəkdirdiyi şəkilləri, Əkbərin ona hədiyyə etdiyini mənəvi dəyəri böyük olan şeyləri qutuya qoydu. Bir müddətlik görməmək üçün ağzı kilidli şkafa yerləşdirdi. Pərdəni çəkdi .Günəşin işığı bu qaranlıq otağı aydınlaşdırırdı. Bəs beynində dumanlanan xatirələrlə nə edəcəkdi? Uşaqlıqda ona dayəlik, həm də evdə xidmət edən Yasəmən xala 2 il sonra yenidən Nurgilə üz tutmuşdu. Nur üçün bu sevindirici hal idi. Anasının vəfatından sonra Yasəmən xala bəlkə evdəki hüznü unutdurardı. Nuru da evdə tək qoymazdı.
Bu səhər yuxudan durdu. Pərdəni çəkib Günəşin şüalarının otağı aydınlaşdırmasını izlədi. Uzun müddət bu mənzərəni izləyə bilməyəcəkdi. O çemodanına son dəfə nəzər saldı.Hər şey qaydasında hazır idi. Və bir neçə yadigar şəkil.O , Türkiyədə magistr oxumaq şansı qazanmışdı. Atasını burada tək qoyub getmək istəmirdi deyə çox könülsüz idi. Yasəmən xala onun ən sevdiyi şirniyyatları bişirib masaya düzmüşdü. O mətbəxə endikdə gözləri doldu.Yasəmən xalanı qucaqlayıb təşəkkürünü bildirdi.Atası ilə səhər qəhvaltısı edib yola düşdülər. Artıq hava limanında idilər. O , 2 il öncə Əkbərin ölkəni tərk etdiyi günü xatırladı. Həmin gündən Anar və Leyla ilə də əlaqə saxlaya bilməmişdi. Daha sonra onların nişan xəbərini almışdı..
-Alo, qardaşım mən artıq hava Limanındayam. Geri döndüm.
-Xoş gəldin Əkbər.Sənin üçün çox darıxıb hər kəs. Gəlirəm səni götürməyə.
-Əziyyət çəkmə, Anar.Ailəm burdadı.Şəhərə çatanda xəbər edəcəm görüşək.
-Yaxşı qardaşım.
-Anar, o ? O necədi? Xəbərin var? Evlənib?
-Inan ki, çoxdandır bizdə əlaqə saxlaya bilmirik.
-Yaxşı- Əkbər zəngi sonlandırdı.Dərin bir ah çəkib onu gözləyən ailəsinə doğru getdi.Elə bu an Nurun təyyarəsi qalxırdı.O cəld öz yerini tutub əyləşdi. Atasına pəncərədən əl