l etdi. Təyyarə artıq uzaqlaşdı hava limanından. Bu dəfə təsadüf onları birləşdirməmişdi.Əksinə daha uzaq məsafələrə atmışdı. Nurun gözləri doldu.O artıq hiss edirdi sevdiklərini qoyub uzaqlara getməyin necə bir hiss olduğunu . Əkbərin necə hisslər keçirdiyini anlamışdı indi.Hər artan saniyə onu keçmişini qoyduğu bu şəhərdən uzaqlaşdırırdı...
Aylar keçdi.Əkbər artıq Bakıda öz işini qurmuşdu.Lakin Nurdan xəbər tuta bilməmişdi. Nur getdiyindən iki üç gün sonra atası ev ünvanlarını dəyişmişdi.Bu dəfə istəmədən ayırmışdı Nuru Əkbərdən.Və beləcə daha neçə aylar , illər keçəcəkdi....
****
Səhər hər kəs məndən tez durmuşdu . Muradgil əşyalarını yığıb yola düşəcəkdilər. Əynimi geyinib , saçıma düzəliş verdikdən sonra aşağı düşdüm. Artıq öz gözəlliyimə daha çox fikir verirdim işə gedəndə. Işdə Əkbərə gözəl görsənmək istəyirdim.Kim istəməzki sevdiyinə gözəl görünməyi? Muradgildən ayrılmaq çətin idi. Evdəki səs küyə, abu-havaya alışmışdım mən.Balaca Fidanın şıltaqlıqları olmayanda çox darıxacaqdım. Onlar artıq Yola düşürdülər. Həyətimizin önündə dayanıb hər biri ilə qucaqlaşlb görüşdüm.Gözlərim dolmuşdu. Fidanla görüşəndə balaca şirinim
-Toyunda cəyəcik, tez evyən -deyib şirin dili ilə hər kəsi güldürmüşdü. Onları yola salıb evə qayıtdım.Atam isə Hava limanına qədər onlarla gedəcəkdi.Yenə çox boş görünürdü bu ev.Öyrəşmişdim onlara.Yasəmən xala səhər süfrəsini yığışdırırdı yeməyə səsləsə də "heç nə istəmirəm, yığışdıra bilərsiz" deyib çantamı da götürüb işə yollandım.Tez idi düzü.Amma o boş evi daha çox görüb sıxılmamaqçün tez çıxmışdım.Işə gəldiyimdə işçilərin çoxu gəlməmişdi hələ. Iş masamda isə başqa bir xanım əyləşmişdi.Təəccüblə masama baxıb katibə olmadığından birbaşa müdirin kabinetinə üz