Sonun baslanqici

16. Bölüm
6 ay sonra.
Parkda oturub gözünü bir nöqtəyə zilləmişdi.Ətrafda insanlar gəzintinin əyləncəsini çıxarırdı.Kimi sevgilisi ilə , kimi isə ailəsi ilə gəzirdi.Ətrafda qaçışan balaca uşaqların səsi, karusellərin gənc axını ilə dolu olması yayın gəlişindən xəbər verirdi.Üzünü döndərmədən sual verdi:
-Məni niyə xilas etdin həmin gün?
Vahid Nurun hər gün verdiyi bu suala artıq eyni cavabı verirdi.
-Yaşamaq gözəldir.
Nur artıq gözəl olan heç nəyin dadını çıxara bilmirdi. Aylar keçsə də Əkbərin gedişi onun yarasına çevrilmişdi.Bə bu yara hər gün bir az daha çox qanayırdı. Həmin yağışlı gecə...13 noyabr.
Işdən çıxıb yorğun halda parkın kənarı ilə addımlayırdı. Yağış tökməsinə baxmayaraq o təbiəti bütün "fəsadları" ilə sevirdi.Yağışın yağması , günəşin doğması və bir sürü təbiət hadisələrini həyatın bir parçası hesab edirdi.Hər fəslin öz gözəlliyi var deyib çətiri kənara atmışdı. Vahid sanki tam başqa dünyanın insanı idi . O həyatı sevir , daima gözəllik axtarışında olardı. Insanlara yardım etməyi öz borcu bilirdi. Deyəsən daha birinin yardıma ehtiyacı var idi. Nur qarşıdan gələn maşını görməyib vecsiz və bezgin şəkildə addımlayırdı. Bunu görən Vahid "xanım diqqətli olun maşın!" Deyib Nuru qucaqlayaraq kənara atdı.Nur ölümdən xilas olmuşdu. Amma bu onu heç sevindirməmişdi.Həmin gün Vahidlə parkdakı skamyaların birində oturub dərdləşdilər.Vahid Nura acımışdı. Nə qədər təsəlli etmək istəsə də Nur üçün faydası yox idi.Nur və Tural.Hər ikisinin ailəsi nişanın atılmasına qarşı idi. El baxıb nə deyər düşüncəsi ilə onları "barışdırmağa" çalışırdılar.Lakin hər ikisi sevdiyini itirmişdi və özlərini aldatmaq istəmirdilər.Onlar bundan sonra sadəcə dost olacaqdılar. Ailələrin israrı nəticə verməmişdi . Nur hər gün o parka gələr və Vahidlə qarşılaşardı.Nuru sadəcə Vahid anlayırdı .O Nura Həmişə dost kimi yanında olacağını bildirmişdi.Lakin Nur insanlara soyuq davrandığından ilk əvvəllər Vahidin istəyini geri çevirmişdi . Daha sonra onlar hər gün