Ölüm anında idi. Ətrafında ümmətinin ən xeyirliləri əyləşmişdi. Hamı Allah elçisinin nə vəsiyyət edəcəyini diqqətlə gözləyirdi. Çünki son anda edilən vəsiyyət- həyat üçün lazım olan ən mühüm məsələləri əhatə edir. Və bu an Rasulullah (sallallahu aleyhi və səlləm) buyurur:
- “Namazlarınızı qoruyun və himayənizdə olan yetimlərlə gözəl davranın.”

Son nəfəsində ikən Allah elçisi (sallAllahu aleyhi və səlləm) yetim və kimsəsizləri unutmadı. Axı O da kimsəsiz olmuşdur. Allah (subhənəhu və təalə) buyurur:

6- Məgər O səni yetim ikən tapıb sığınacaq vermədimi?!
7- Sənin şaşqın vəziyyətdə tapıb yol göstərmədimi?!
8- Səni yoxsul ikən tapıb dövlətli etmədimi?!
9- Elə isə yetimə zülm etmə!
(Duha surəsi, 6-9)

Qolsuz, ayaqsız, qanadsız qalmış bir quşdur yetim. Göz yaşları yanaqlarında quruyar. Mədəsi ac, özü tənha, fəqirliyin nə olduğunu ən yaxşı bilən onlardır. Məsumiyyət ən çox onlara yaraşır. Şəfqətə ancaq onların ehtiyacı var. Onları üşüdən soyuq yox, sevgisizlikdir.

Bax, budur yetim. Yoldaşları arasında yoldaşsız, izdihamlar içində tənha...
Bəli, onlar yüzlərlədir. Bəs görəsən onlara dayaq duran birisi varmı?
Görəsən onlar göy gurultusundan qorxarkən “Ana” deyib, kimə sarılırlar?
Ürəkləri bir şey istəyəndə kimə göz dikirlər?
Problemləri olanda kimə üz tuturlar?
Sevinclərini kiminlə bölüşürlər?
Bəs bu siz olsanız necə?
Özünüzü bir anlıq onların yerində təsəvvür edə bilərsinizmi?

Bu sizə çox ağır gələcəkdir, lakin, onlar həyata gəldikləri gündən bu ağırlığı çiyinlərində daşıdılar.
Əgər siz də belə bir yetimlə qarşılaşdınızsa, fərqi yoxdur, məhlənizdə, küçənizdə, sinfinizdə, məktəbinizdə, süfrənizdəki, çantanızdakı yeməkləri onunla paylaşın. Onu yaxşılıq qanadları altına alın. Mərhəmət göstərin. Evinizə, süfrənizə dəvət edib, bir isti şorba içirdin. Əgər bunları etdinizsə müjdələr olsun sizə. Necə də xoşbəxtsiniz.
Çünki səhabələrdən İbn Abbas (radıyAllahu anhu) rəvayət edir ki, Allah elçisi (sallAllahu aleyhi və səlləm)