kitabı aldım sənə. Səni də
xoşbəxt etdi seçimim. Əslində çox şanslı idim,
sən də mənim özüm idin. Sən də mənə bir mən
idin. Kitabı bərk-bərk köksünə sıxıb oxumaq ,
Ramiz Rövşən fəlsəfəsinə qovuşmaq üçün yola
düşdün... Sənə hədiyyəm yüksək maddi məbləğə
hesablanmayan, amma bünövrəsinin, özəyinin
mənəvi dəyərlərdən hörüldüyü bir evin qıfılı idi-
Ramiz Rövşən dünyasının bir otağı, ən gözəl
bucağı idi. Düşündüm ki, bu dünyaya sığmayanda
ora üz tutarsan. Axtardığın mütləq ordadır...
Gəl əl-ələ tutub gedək,
Gedək biz olmayan yerə.
Hər dərdi unudaq gedək,
Dərdimiz olmayan yerə...
Bilirəm ki, elə düşündüyüm kimidir, sən o aləmin
əbədi və ən sədaqətli sakinisən, biz həyatda
olmasaq belə orda mütləq tapırıq bir-birimizi.
Yaşantılarımız nisgilli misralarla qovuşanda
içimdən nələrsə qopur sanki...
Əlimə o günə qədər almadığım gözəl bir çiçək
uzatdın sevgililər günündə. Adı olub, özü yoxa
çıxan sevgilimin acığına... Özümü saxlaya
bilmədim, rəsmini çəkdim gülün. Sən o gün mənə
bir çiçəklə bərabər mutluluğun tablosunu
bağışladın. Bir də gözəl bir söz: “al, əzizim, sənə
güllər yaraşar”
....Təəssüf edirəm ki, o gülü bu gün- ən mutlu
günündə sənə bağışlaya bilmədim. Üzərinə
rəsmimizi həkk edəcəyim o fincan arzunu da
unutmamışam... Mən əslində heç nəyi
unutmamışam. Sağlıq olsun, həyat hələ
qabaqdadı. Birdə məni bağışla, bağışla ki,
doğulduğun gün məni karıxdırdı, bunu necə
bacardı bilmirəm, amma mən sənin doğum günü
sevincini ilk təbrik edən olmadım. Ümid edirəm ki,
yerimi daha gözəl biriləri tutub da, ondandır...
İnanıram ki, bu həyatda heç nə təsadüfi deyil,
əzizim. Mən sonda olmağa həmişə hazıram, təki
sənin ilklərin olsun... Gedənlər həmişə anılır, məni
unutmayacağını bilirəm. Biz bir evin