qardaşının başına gələnlərdən utanıb Orxanla bir müddət uzaq qalmışdı,məktəbə də getməkdən imtina edirdi.Bu hal Orxanı narahat etsə də bir neçə günlük səbrdən sonra artıq dözə bilmədi və Nəzrindən kömək istədi.Əliyevlər ailəsinin bu biyabırçılığı unutması üçün zaman keçməli idi,bu hadisəni eşidən hər kəs isə eyni sözü deyirdi,-o qızı hamı bilirdi,hamı onun etdiklərini görürdü,niyə gedib alırdılar ki,indidə bu hadisə başlarına gəlsin?!Evdə hər kəs öz səssizliyinə çəkilmişdi,Əli isə bütün olanlara baxmayaraq ciynindəki yükdən azad olduğunu düşünürdü.
-alo?,-sakit səslə gələn zəngə Gülnar cavab verdi.
-Gülnar?Mənəm Nəzrin,telefon köşkündən zəng vururam,Gülya niyə dərslərə gəlmirsən?Dayan görüm Orxan,-deyib Nəzrin Orxanın dəstəyi ondan almasına mane olurdu.
-Nəzrin Orxan yanında?,-Gülnar səsini daha da alçaq çıxartdı.
-hə burda,imkan vermir mənə,al birinci onunla danış yaxşı,-deyib Nəzrin dəstəyi Orxana verdi,Orxan köşkə girib qapını örtdü.(Müəllif : Ruf M-li) Nəzrin başını yelləyib,
-yaxşıdır vallah,kömək edəndə sən qapıda qoyulanda sən,-deyib əllərini sinəsində çarpazladı.
-Orxan..,-Gülnar özünü saxlaya bilməyib günlərlə tutub saxladığı göz yaşlarını sərbəst buraxdı.
-Gülnar,ağlama qurban olum,sənin utanacağın heç nə yoxdur,bilirəm yaşadığınız şeylərə görə gəlmirsən,ancaq sən utanmamalısan.Gülnar mən çox darıxmışam,söz verki bir gün daha məni sənsiz qoymayacaqsan,sabah dərsə gələcəksən,-Orxanın sözləri Gülnara məlhəm olmuşdu.
-yaxşı,mən də çox darıxmışam,gələcəm sabah,indi sağollaşaq,anam gələr