gelenlerden utanıb Orxanla bir müddet uzaq qalmışdı,mektebe de getmekden imtina edirdi.Bu hal Orxanı narahat etse de bir neçe günlük sebrden sonra artıq döze bilmedi ve Nezrinden kömek istedi.Eliyevler ailesinin bu biyabırçılığı unutması üçün zaman keçmeli idi,bu hadiseni eşiden her kes ise eyni sözü deyirdi,-o qızı hamı bilirdi,hamı onun etdiklerini görürdü,niye gedib alırdılar ki,indide bu hadise başlarına gelsin?!Evde her kes öz sessizliyine çekilmişdi,Eli ise bütün olanlara baxmayaraq ciynindeki yükden azad olduğunu düşünürdü.
-alo?,-sakit sesle gelen zenge Gülnar cavab verdi.
-Gülnar?Menem Nezrin,telefon köşkünden zeng vururam,Gülya niye derslere gelmirsen?Dayan görüm Orxan,-deyib Nezrin Orxanın desteyi ondan almasına mane olurdu.
-Nezrin Orxan yanında?,-Gülnar sesini daha da alçaq çıxartdı.
-he burda,imkan vermir mene,al birinci onunla danış yaxşı,-deyib Nezrin desteyi Orxana verdi,Orxan köşke girib qapını örtdü.(Müellif : Ruf M-li) Nezrin başını yelleyib,
-yaxşıdır vallah,kömek edende sen qapıda qoyulanda sen,-deyib ellerini sinesinde çarpazladı.
-Orxan..,-Gülnar özünü saxlaya bilmeyib günlerle tutub saxladığı göz yaşlarını serbest buraxdı.
-Gülnar,ağlama qurban olum,senin utanacağın heç ne yoxdur,bilirem yaşadığınız şeylere göre gelmirsen,ancaq sen utanmamalısan.Gülnar men çox darıxmışam,söz verki bir gün daha meni sensiz qoymayacaqsan,sabah derse geleceksen,-Orxanın sözleri Gülnara melhem olmuşdu.
-yaxşı,men de çox darıxmışam,gelecem sabah,indi sağollaşaq,anam geler tutar.
Muellif:Ruf

<< 1 ... 4 5 [6]