Her şey yaxşı başlamışdı ama tessüfki bele bitdi. Seninle ilk tanışlıq, ilk danışıq o qeder ferqli idi ki menim üçün. Sen başqaları kimi deyildin deyecem ama men başqalarının nece olduğunu bilmirdim axı. Menim üçün tek sen olmuşdun heyatımda. İlk ve son olaraqda qalacaqsan.
Men o qeder de zeif insan deyildim ki senin iki xoş sözüne, bir gülüşüne aldanım.
Susdum... Seni her ay yaxşı insan olaraq xatırlamaq üçün...
Susdum... Senin yalanda olsa verdiyin vedlere göre...
Belke sen ele evvelden bele imişsen. Belke de men seni gözümde çox böyütmüşen. Belkede deyibsen men başa düşmemişem.
Bir gün sene sual verdim "Menim üçün ölersen deyen sevgili men ölsem sen kimin üçün yaşayarsan" desem ne deyer?
Cavab verdin: Sen ölsen men kimse üçün yaşamaram çünki sen varsan deye yaşayıram çünki döyünen üreyim sensen...
Bax bunda da yalan danışıbsan. Axı men yaşamıra sen nece yaşaya bilirsen? Sen nece rahat yata bilirsen? Heç ağlına bele gelmirem artıq senin? Yeni bu qeder asan idimi meni unutmaq? Ama yox unutmaq asan deyil. Senin yadına düşmürem çünki sen heç vaxt meni fikirleşmiyibsen, çünki sen hemişe tek özünü fikirleşibsen. Senin fikirlerin, senin arzuların, senin isteklerin, sen isteyirsen deye olmalıdı dediyin fikirlerin.
Sen... Sen... Sen... Heç vaxt biz olmadıq...
Herden fikirşirem belkede ele evvelden bele olub men görmemişem, belkede görmek istememişem. Ama yox evveller bele deyildin. Düzdü evveklerde tek öz isteklerini deyirdin ama o isteklerde men özümü göre bilirdim. İndi ne seni göre bilirem nede o isteklerini.
Herden nağıl danışırdın mene. Meni sevindirirdin, güldürürdün, bezen ağladırdın. Nağıllar danışırdın heyatdan, yaşamaqdan, gelecekden. Ama bir gün cırtdanın nağılını danışdın mene. Bax o nağıl bizi bitirdi. Belkede senin üçün heç bir ferqi yox idi, belkede sen ele bitirmek üçün danışdın o nağılı ama o güne kimi men hiss etmemişdimki artıq biz deye heç ne qalmıyıb. Bizim münasibetimiz yoxdur deyende sene çox esebleşmişdim ama sen haqlıydın bizim heç

[1] 2 >>