Sonun baslanqici

17-ci bölüm. FİNAL
Aradan iller keçdi. 2009-cu ilde terk etdiyim Azerbaycana qayıtdığımda 2013 olmuşdu il. Unutmuşdummu keçmişimi ? Xeyr.Sadece keçdi ve bitdi sözlerine alışdırmışdım özümü. Iki il magistr oxuyub daha iki il de Türkiyede qalıb işlemişdim. Ve geri dönmek vaxtıdır deyib ölkeme üz tutdum. Çox şey deyişmişdi.Zaman su kimi axıb keçmişdi.Bezen bir zülmet gece bitmezken , bezen bir il bir gün kimi yaşanıb biterdi. Geri döndüyümde atam evimizi deyişdirmişdi. Aile xatirelerimiz ise hele de o evde qalmışdı. Ekberi göre bilecekdimmi birde? O indi haradadır? Bu suallarım hemişe cavabsız qalırdı. Tesadüflere inanmırdım daha.Amma ne bileydim ki, yeni başlanğıc qurmaq üçün üz tutduğum iş heyatım meni Ekbere getirecekdi?.....Heyat artıq bizden illerimizi almışdı. Bes sevgimiz? Bax, burası bir az qelizdir.Biz sonda idik..Yeni bir başlanğıcın temeline ehtiyacımız var idi.
Qapını döyüb içeri keçdim.Yene kreslosu dönük şekilde şeheri seyr edirdi.
-Menim iş masamda başqası var.Işlemeyimi istemirdinizse , bildirerdiz.Daha qovmağa ehtiyac yox idi .
-Senin de sabahın xeyir, Nurlana. Seni işden qovan kim? Sadece menim kabinetimde işleyeceksen daha. Işini çox beyenirem.
Üzümü dönüb kabinetle iç-içe olan olan diger kabinete baxdım. Men onunla eyni otaqda çalışacaqdım? Yeni bu o demek idi ki, gözümün önünde ol. Belke hirsi soyuyub mene qarşı.Ümidlenmişdim.
-Ne oldu? Fikir seni uzaqlara apardı deyesen.
-Yox yeni razıyam. Eybi yox. Icazenizle-deyib masamın arxasına keçdim. Iş günü başlamışdı. Bir azdan Telefonu zeng çaldı.
-Alo, eşidirem heyatım.
Ne heyatım? Kimdir onun heyatı? Axı..Boşuna ümidlenmişem sen deme. Gözlerim doldu. Amma tez özümü toparladım. Qıza ofise gel deyib zengi sonlandırdı.Gözlerimi gizletmek üçün başımı aşağı eydim. Demeli başqası var imiş.Elim ayağım bir-birine dolaşdı.Ne iş gördüyümü de unutdum. Tez kabineti terk edib WC-a üz tutdum. Üzüme soyuq su çekib derindın nefes aldım.O pis olduğumu hiss etmemeli idi. Üst başımı

[1] 2 3 >>