Sonun baslanqici

17-ci bölüm. FİNAL
Aradan illər keçdi. 2009-cu ildə tərk etdiyim Azərbaycana qayıtdığımda 2013 olmuşdu il. Unutmuşdummu keçmişimi ? Xeyr.Sadəcə keçdi və bitdi sözlərinə alışdırmışdım özümü. Iki il magistr oxuyub daha iki il də Türkiyədə qalıb işləmişdim. Və geri dönmək vaxtıdır deyib ölkəmə üz tutdum. Çox şey dəyişmişdi.Zaman su kimi axıb keçmişdi.Bəzən bir zülmət gecə bitməzkən , bəzən bir il bir gün kimi yaşanıb bitərdi. Geri döndüyümdə atam evimizi dəyişdirmişdi. Ailə xatirələrimiz isə hələ də o evdə qalmışdı. Əkbəri görə biləcəkdimmi birdə? O indi haradadır? Bu suallarım həmişə cavabsız qalırdı. Təsadüflərə inanmırdım daha.Amma nə biləydim ki, yeni başlanğıc qurmaq üçün üz tutduğum iş həyatım məni Əkbərə gətirəcəkdi?.....Həyat artıq bizdən illərimizi almışdı. Bəs sevgimiz? Bax, burası bir az qəlizdir.Biz sonda idik..Yeni bir başlanğıcın təməlinə ehtiyacımız var idi.
Qapını döyüb içəri keçdim.Yenə kreslosu dönük şəkildə şəhəri seyr edirdi.
-Mənim iş masamda başqası var.Işləməyimi istəmirdinizsə , bildirərdiz.Daha qovmağa ehtiyac yox idi .
-Sənin də sabahın xeyir, Nurlana. Səni işdən qovan kim? Sadəcə mənim kabinetimdə işləyəcəksən daha. Işini çox bəyənirəm.
Üzümü dönüb kabinetlə iç-içə olan olan digər kabinetə baxdım. Mən onunla eyni otaqda çalışacaqdım? Yəni bu o demək idi ki, gözümün önündə ol. Bəlkə hirsi soyuyub mənə qarşı.Ümidlənmişdim.
-Nə oldu? Fikir səni uzaqlara apardı deyəsən.
-Yox yəni razıyam. Eybi yox. Icazənizlə-deyib masamın arxasına keçdim. Iş günü başlamışdı. Bir azdan Telefonu zəng çaldı.
-Alo, eşidirəm həyatım.
Nə həyatım? Kimdir onun həyatı? Axı..Boşuna ümidlənmişəm sən demə. Gözlərim doldu. Amma tez özümü toparladım. Qıza ofisə gəl deyib zəngi sonlandırdı.Gözlərimi gizlətmək üçün başımı aşağı əydim. Deməli başqası var imiş.Əlim ayağım bir-birinə dolaşdı.Nə iş gördüyümü də unutdum. Tez kabineti tərk edib WC-a üz tutdum. Üzümə soyuq su çəkib dərindın nəfəs aldım.O pis olduğumu hiss etməməli idi. Üst başımı