Günlərin biri insan qəbirsitanlıqda Şeytanı sevinc içində görüb ondan bunun səbəbini soruşur.

Şeytan cavab verir:
-Həyatımın ən xoşbəxt anını yaşayıram.
İnsan soruşur:
-Nə demək istəyirsən?
Şeytan deyir:
- Əslində bunun səbəbini sən özün də bilirsən.Əsrlərdir ki, zamanın sonu deyib durdum. İndi artıq xoşbəxtəm.Peygəmbərin (s.ə.s) zamanında nələr çəkdiyimi bir özüm bilirəm, bir də Allah. Hansı şəhərlə qarşılaşsaydım dizlərim əsərdi. Nəhayət, səhabələr getdi, mühacirlər gəldi. Hər əsrdə neçə-neçə kitablar yazıldı, neçə-neçə alimlər çıxdı. Elə bilirsən mənə xoş gün verən oldu? Əbdülqadir Gilani getdi, Əllamə Hilli gəldi, Qəzalı getdi, Mövlana gəldi. İndi artıq mənim zamanımdır!".
İnsan Şeytandan soruşur:
-Minlərlə, milyonlarla insanı necə yoldan çıxarırsan?Hansı güc, hanı qüvvətlə?
Şeytan qəhqəhə çəkib deyir:
- Allahın onlara verdiyi güclə. İstəyirsən bunun necə olduğunu sənə başa salım. İnsanın ixtiyarında olan bütün duyğu, güc, bacarıq və vasitələr bütünlüklə Allahın ona bəxş etdiyi nemətlərdir.Hər şeydən əvvəl, mən bunların insana kim tərəfindən verildiyini unutdururam. İçinə vəsvəsə salır və onu öz ixtiyarıma alıram. Qarşısına çoxsayli hiylələr qoyur, ona kim olduğunu belə unutdururam. Mənə uyduqda Allahın ona bəxş etdiyi nemətləri mən istidiyim kimi sərf etməyə başlayır".
İnsan heyrətlə soruşur:
- Deməli, Allahın varlığını dərk edirsən?
-Şeytan gülümsəyib deyir:
- Sözlərinlə məni lap heyran qoyursan. Heş dərk olunmayan varlıqla qarşı üsyan olunar? Onu tanımayan, dərk etməyən varmi? Amma kimisi Quran oxuyub Allahın əmrlərinə tabə olur, kimisi də mənim yolumu tutub Allaha qarşı üsyan edir.
Daha sonra insan Şeytandan hansı silahlarından istifadə etdiyini soruşur.
Şeytan cavab verir:
- Onları sayıb qurtara bilməzsən. Amma ən çox istifadə etdiyim dünya sevgisi, xüdpəsəndlik, şəhvət, həsəd, qəzəb və riyakarlıqdır. Hər kəsi özünə uyğun olan vasitələrlə aldadıram. Birinə məhəl qoymazsa, digəri ilə sınağa çəkərəm. Özümə məftun etməyənə