İller evvel, Seattlede teşkil edilen Eliller olimpiadasında, növbe 100 metr finallarına gelmişdi. Finala qalan doqquz iştirakçıdan her biri ya fiziki baxımdan qüsurlu idi yaxud zehni baxımdan.
İştirakçılar Start xettindeki yerlerini keçdiler ve Start işaresi verilen kimi var gücleriyle ireli atıldılar. Heç biri, atletizm yarışlarında görmeye verdiş etdiyimiz növden bir hücum reallaşdıra bilmedi elbette. Amma hamısı da bu yarışı qazanmağa istekli ve ede bildikleri en yaxşı qaçışı etmeye çalışırdılar.
Biri xaric!
O, hele ilk bir neçe metrde yere yıxılmış, tarazlığını qoruya bilmediyi üçün yerde iki defe yuvarlanmış, sonra da hönkür-hönkür ağlamağa başlamışdı.
O qeder yüksek sesle ağlayırdı ki, öndeki sekkiz iştirakçı da onun hıçqırıqlarını eşidib evvel yavaşladılar, sonra da başlarını geriye çevirdiler, sonra da bitme xettine doğru qaçmaq evezine, yerdeki bu şikest gencin kömeyine qaçdılar. İçlerinden biri, Down Sindromu ‘ndan
eziyyet çeken bir qızcığaz eyildi, gözyaşları içinde yerde oturan genci öpdü ve elinden tutub onu qaldırmağa çalışdı. Digerleri de kömek etdiler. Sonra, doqquz iştirakçı el-ele bitme xettine doğru beraberce qaçmağa başladılar.
Final xettinde bu menzere qarşısında bütün stadion ayağa qalxmışdı. Tamaşaçılar doqquz iştirakçının da ayaqda alqışlayır; bezileri de gördüyü heyretamiz menzere qarşısında göz yaşlarını silmeye çalışırdı. Alqışlar, iştirakçılar el-ele bitme xettini keçdikden sonra bele bitmek bilmedi…
Düşündürücü .....anlayana..
Maraqlidi
Twk. .elerine sagliq.menasi derindi.anlayana.
»Sizden Gelenler
»Oxu zalına keç