cürə idarə edə bilmirdim..Keçmiş məni buraxmırdı..Hara getsəm mənimlə birgə gəlirdi..Çəkdiyim o acıları, barmaqlıqlar arasındakı günləri unuda bilmirdim..Xatırladıqca daha da dəli olurdum sanki...Bu ev mənim yaşadıgım günlarin şahidi idi..Heç bir qadın bura ayaq basmamışdı..Telefonum dayanmadan çalırdı, adboy versəmdə əl çəkənə oxşamırdı...-Nə?! Nə var?
-Əzizim , hardasan? Sənin üçün çox darıxmışam..Neçə gündü yoxsan??
-Natalya, işlərim var əl çək!
-Xahiş edirəm gəl... Darıxmışam..
-Yaxşı..!

-Nə oldu gəlirr??
-Həə Lataa sən indi get mən hazırlaşım..
-Sənə inana bilmirəm, o adamda nə görmüsən...
-Onu sevirəmm...o mənsiz qala bilməz bilirdim gələcək...

Maşına əyləşib Natalya üçün aldıgım evə yollanmışdım..Qapını ehtiras dolu, gecə geyimində qadın açmışdı...
-Yaxşı ki, gəldin))..Sənin üçün yemək hazırlamışam..
-Mənə sən lazımsan..dodqlarına sərtcə yumulub yataq otagına aparmışdım..Bu qadının yanında azda olsa dərdlərimi unudurdum..
Ehtiraslı gecədən sonra səhər yavaş-yavaş oynamışdım..Duş qəbul edib, köynəyimi geyinib düymələməyə başlamışdı..Arxadan məni qucaqlayan Natalyanın nəfəsin boyunmda hiss etmişdim...
-Anar, getmə yanımda qal...-səsi çox astadan çıxmışdı..
-İşlərim var getməliyəm..! Bu qadına qarşı nə vaxtsa incə bir söz işlətdiyimi xatırlamırdım..Yox dedimsə, başqa bir söz deməzdi...
-Səni sevirəm, Anar...
-...
-Bir söz deməyəcəksən??
-Sənin kimi qadını sevəcəyimi düşünəcək qədər axmaq ola bilməzsən..!
-Mə..Mənn...
-Sus...qapını çırpıb ordan uzaqlaşmışdım..Səhər yeməyində atam həmişə hamımız bir yerdə olmagın istəyirdi..Evə yollanmışdım.. Bu gün içim bir qəribə idi..Dərin bir boşluqda idim sanki..Köynəyimin düymələrin yarıya qədər açıb dərindən nəfəs almaga başlamışdım..Evə çatanda atamgilin təlaşla maşına mindiyin görmüşdüm, cəld maşından düşün onlara tərəf getmişdim...-Aslan, nə olub?! Hara gedirsiz?!...
-Dəniz..Dənizin nənəsi ölüb..kəndə gedirik...
-Nə?!..
-Hə..gəlirsən??

Siz gedin arxanızdan gəlirəm...O anda nə hiss etdim,