Bir vaxtlar bir-birine reqib iki tayfa yaşayırdı. Bu tayfaların ustadları (onlar yalançı ustaddırlar) öz müridlerine tapşırmışdılar ki, diger tayfanın bölgesine bele baxmasınlar.
Bu iki rahibin de heresinin bir uşaq xidmetçisi var idi. Onların bütün işlerini bu uşaqlar görürdüler. Birinci tayfanın rahibi öz uşaq kömekçisine tapşırdı ki; “Heç vaxt diger tayfanın insanları ile danışma, çünki onlar tehlükelidirler”.
Amma uşaq, onsuz da uşaqdır. Yolda bir- birile qarşılaşanda birinci tayfanın uşağı digerinden soruşub: “Hara gedirsen?”
Digeri cavab verib: “Külek meni hara aparsa ora gedecem”. Yeqin ki, o, tayfada danışılan ağıllı Zen söhbetlerini dinleyib. Deyir ki; “Külek meni hara aparsa ora gedecem”. Möhteşem bir cümledir bu. Saf Tao.
Amma ilk uşaq çox utanıb, bu cavaba qarşılıq vere bilmeyib. Çox hirslenmişdi ve tehqir olunduğunu düşünürdü. “Ustam bu insanlarla danışmamağımı emr etmişdi. Bu insanlar heqiqeten tehlükelidirler. Bu ne cavabdır verir mene? Meni tehqir eledi”.
Uşaq ustadının yanına gedib baş verenleri danışar: “Onunla danışdığım üçün üzr isteyirem. Siz haqlıydınız, o insanlar heqiqeten çox tehlükelidirler. Bu nece cavabdır? Ondan hara getdiyini soruşdum. Besit, resmi bir sual verdim. Onun men hara gediremse ora - bazara getdiyini bilirdim. Amma o: “Külek meni hara aparsa ora gedecem” dedi.
Ustad her şeyi xidmetçisine başa salıb: “Seni xeberdar elemişdim, amma meni dinlemedin. Mene qulaq as, sabah eyni yerde onu gözle. O gelende hara getdiyini soruş. Sene: “Külek meni hara aparsa ora gedirem deyecek”. Onda senin ondan daha felsefi cümle qurmağın lazımdır. “Ayaqların yoxmu?” deye soruşarsan. Çünki ruh bedensizdir ve külek ruhu heç bir yere apara bilmez. Buna ne deyirsen?” deye soruşmuş.
Uşaq tamamile hazır olmaq isteyirdi. Bütün gece bu cavabı öz-özüne tekrarladı. Ertesi gün dan sökülende eyni yere geldi ve gözlemeye başladı. Diger uşaq düz vaxtında geldi. Çox sevinmişdi, indi ona heqiqi felsefenin ne olduğunu gösterecekdi. “Hara gedirsen?” deye

[1] 2 >>