Yolda gedərkən, yeriməyə çalışan
bir uşaq gördüm. Əlindəki
dəyənəkləri çətinliklə qaldırır və
gövdəsi çox tutmayan bədəni ilə
bir sağa bir sola yellənirdi. 13 – 14
yaşlarında olardı.
Sanki ovsunlanmış kimi onu
izləyərkən, birdən yerə yıxıldı.
Dərhal yanına qaçaraq
qaldırmağa çalışdım.
Səssizcə ağlayırdı.
- “İNŞALLAH ki, bir yerin
ağrımamışdır, olur belə şeylər,
əsla kədərlənmə.” dedim.
- “Kədərlənmirəm. Onsuz mən
çox kədərlənmirəm.” dedi
- “Yaxşı bəs niyə ağlayırsan?”
deyə sorusdum.
- “Qolum ağrıdı, onun üçün hər
halda” dedi.
Baxmaq üçün köynəyinin
qolunuqaldırdım. Sağ əli
biləyindən tam kəsik idi.. Buna
görə bir dəyənəyi, digərindən
fərqli idi.
Ayağa qalxdığında:
- “Gündə bir neçə dəfə yıxılmağa
alışdım. Keçən il yıxılanda, əlim
avtomobilin altında
qalmışdı.”dedi.
Söyləyəcək söz tapmaqda çətinlik
çəkirdim. Təsəlli etmək üçün:
- “Kədərlənmə! Daha pis şeylər
ola bilərdi.” dedim.
üzümə baxaraq:
- “Kədərlənmirəm” deyə
gülümsədi və ”Onsuz mən çox
kədərlənmirəm” dedi.
- “Bir az əvvəl eyni şeyi təkrar
etmişdin. Niyə belə söylədin?
deyə sual verdim.
Titrəyən bədənini, bacardığı
qədər dikəldərək:
—“çünki mən, ALLAHa inanıram.
ONA inanan kəslər ölümsüz bir
bədənə sahib olmayacaqmı?
Üstəlik də sapsağlam bir
bədənə.” deyə cavab verdi.
Bu səfər susdum, nədənsə bir şey
söyləyə bilmədim.
Təşəkkür edib yanımdan ayrıldı.
O kiçik qəhrəmanın arxasından
baxarkən, "Görəsən hansımız
daha xoşbəxtik?" deyə
düşünürdüm..