yashamaliydi…o her gozlerini bagladiqda bu anlari xatirlayib meni yeniden vehshicesine istemeliydi…tebii ki butun baryerleri indi ashmayacaqdim…sican onune qoyulmush pendir bele asan verilmez…duzdur men de adi pendirchun cox agilli idim...heyatin qeribeliyi,opusherken bele ehtiras, hiss deyil fikir axinini yashayirdim. seymurdan ikrah duymurdum, ancaq onun toxunushlarindan ucdugumu da deye bilmezdim.her ne olsa da aramizda hissler yox idi.yeni mende yox idi.onun ise hisslerini oyatmaq menim esas meqsedlerimden biri idi.duygu bele olmasa ,men bir yolnan onu evlendirmeli idim.menim onun boyuk mehebbetine ehtiyyacim yox idi.hem bu yashda ne mehebbet???meni dehshet derece de istese,ehtiras ,bagliliq yashasa bu bele men kifayet ederdi…
Seymur meni ozunden iteleyib ani uzunu pencereye donderek sethi teneffus hereketleri edirdi.yumruqlarini pencereye direyib bashini da yaslamishdi.bu pozisiyadan neyinse duzgun getmediyini anlayirdim.celd masadan qalxib ust bashimi duzelderek baxishlarimi ashagi dikmishdim.meni ilk o opmushdu…demek men indi mesum roluna,qefil yashanan duygulara gore mesum roluna davam ede bilerdim…yazar Naya Pashayeva.nese deyib dememek arasinda fikirlerimi analiz edirdim..yoxsa ondan inisiativani gozlemeliydim?
Beynimde versiyalari pushk atib deyisherken,seymur Iki deqiqe suren sessizlikden sonra arxasin donerek mene baxsih bele atmadan penceyini kreslodan cekib otagi iti addimlarla terk etmishdi
Agziaciq shekilde gedishini izleyirdim.
-ne? ele bu? ele bele?
ne idi axi bu insani bele