Avtomobil onun yarım metrliyindən keçib yaxınlıqdakı divara çırpıldı. Nə baş verdiyini anlamaqda çətinlik çəkirdi. Bir xeyli udqunduqdan sonra özünə gəlməyə başladı...
Gün axşam olurdu. Yorğun vəziyyətdə işdən evə qayıdırdı. Şəhərin qələbəlik küçələrindən biri ilə irəliləyirdi. Küçənin başına çatanda birdən kiminsə onu çağırdığını zənn etdi. Arxaya çevrildi və qələbəliyi süzməyə başladı. Yanılmışdı, onu kimsə çağırmırdı. Sadəcə qulağına səs gəlmişdi. Yoluna davam etdi. Bu vaxt qələbəlikdə ani bir çaxnaşma oldu. Ağır bir yük avtomobili sürətlə ona doğru gəlirdi. Donub qalmışdı. Özünü itirdiyindən yerindən tərpənə bilmədi. Avtomobil onun yarım metrliyindən keçib yaxınlıqdakı divara çırpıldı. Nə baş verdiyini anlamaqda çətinlik çəkirdi. Bir xeyli udqunduqdan sonra özünə gəlməyə başladı. Sonra özünü toplayıb yoluna davam etdi.
Evə çatdıqda heç kimə bu barədə danışmadı. Ancaq bir an belə olsun, başına gələnlər ağlından çıxmırdı. Elə hey fikirləşirdi. Yarım metrlik fərqlə ölümdən qurtulmasına bir məna verməyə çalışırdı...
***
Həyat barədə düşünməyə başlayandan bəri bu qənaətə gəlmişdi ki, yaşam çətin və amansızdır. Çox mərhəmətli bir qəlbə sahib olduğu üçün həyata belə bir məna vermişdi. Hələ uşaq olarkən kiçik bir pişik balasının ağrılı miyovultusunu eşitdikdə gecələr gözlərinə yuxu getmirdi. Sonralar da insanların əksəriyyətinin zalım və qəddar olduğunu düşünərək, həyatdan küsmüşdü, pessimizmə qapılmışdı. Dünyada milyonlarla insanın aclıq və səfalətdən əziyyət çəkdiyini eşitdikdə yeməkdən iştahı qaçmışdı. Özü-özünə deyirdi ki, insanlar birgə çalışaraq bütün çətinliklərin öhdəsindən gələ bilərlər.
Ancaq müəyyən yaşa gəldikcə həyatda yaxşı insanlarla da rastlaşdı və bu qənaətə gəldi ki, bu həyatda ancaq pis insanlar yaşamırlar. Elə gözəlliklərlə üz-üzə gəlirdi ki, həyatı sevməməyi axmaqlıq kimi qiymətləndirirdi. Məhz bundan sonra bu həyatda yaşamağa qərar vermişdi. Artıq anlamışdı ki, həyatın bir üzü ağrı-acıdırsa, digər üzü sevincdir.
***
Çox diqqətli bir