insandı. Ətrafında baş verənlərə laqeyd qalmırdı. Hər hadisə də ona müəyyən yollar göstərirdi. Bir dəfə də kor bir insanla ünsiyyətdə olarkən, ondan həyata bağlılığı öyrənmişdi. Həmin şəxsin gözləri görməsə də, deyib gülürdü, həyatdan küsmürdü. Dözə bilməyib ondan soruşdu: “Çiçəkləri, səmanı, quşları, rəngləri, işığı bir daha görə bilməyəcəksən. Bütün bunlara rəğmən, necə gülüb əylənə bilirsən?”. Aldığı cavab onu silkələdi: “Kim deyə bilər ki, mən sənin dediklərini bir daha görməyəcəyəm?” Kor insanda gördüyü bu ümid onun həyat barədə növbəti sualına tutarlı bir cavab idi. Onun üçün bu ümid əbədi bir həyatın varlığına işarə idi...
***
Saniyələr, dəqiqələr, saatlar ötürdü. Zamanın su kimi axdığını hiss edirdi. Yenə bir anlıq yük avtomobilinin yarım metrlik məsafəsindən keçib divara çırpılmasını gözlərinin önünə gətirdi. Əgər qulağın bir səs gəlməsəydi və o da bir anlıq ayaq saxlayıb geri dönüb baxmasaydı, indi bu dünyada olmayacaqdı. Bunu bir təsadüf kimi qiymətləndirmirdi. Hər şey bir-birini o qədər tamamlayırdı ki, bunları təsadüf adlandırmaq olmazdı. Başa düşürdü ki, həyatda baş verənlərin hamısı insanı həqiqətə istiqamətləndirən