çörək qırıntısı əsl çörək olan kimi...

Bu gün ilk dəfə ağrıdım...
Və nədənsə sol qolumda sancı yarandı. Bəlkə ona görə ki, anam əsəbləşmiş, ağlamışdı? O, qəflətən kreslodan otaqda ora-bura gəzişməyə başladı, amma gözlərindən yaş axmağa davam edirdi. Yemək istəyirdim, acmışdım — di gəl, deyəsən, anam məni yaddan çıxarmışdı. Qəribədir, əvvəllər o, heç zaman belə etməzdi. Eyb etməz, dözərəm. Təki anama yaxşı olsun və o, küsdüyü atamla barışsın.

Bu axşam atam işdən qayıtmadı, anam yenə ağladı. O, bərk peçenyelər yedi, mənim də qarnım ağrıdı. Üstəlik, peçenyelər çox dadsızdı. Biçarə anam — yata bilmir, ağlayır. Onun qarnından çıxmaq, anamı bağrıma basmaq, öpmək, oxşamaq, sakitləşdirmək istəyirəm. Bəlkə bundan sonra bir qədər sakitləşə, kim bilir...

Hər şey daha da pisləşir...

Anam məni demək olar ki, bəsləmir. Elə hey acı tüstünü içinə çəkir, içir və bütün günü divanda uzanılı qalır. Özümü çox pis hiss edirəm. Başım və ürəyimdə ağrılar artıb, bəzən də ürəyim bulanır. Əvvələrki çox rahat, gözəl bətn indi narahatlaşıb. Əlllərimlə tez-tez anamın qarnına vururam, buradan çıxmaq istədiymi ona başa salmağa çalışıram. Ancaq alınmır, o, məni eşitmir. Burada boğuluram, ana — eşidirsənmi məni?!

Atam isə bizə baş çəkməyib.
Bəlkə bizi artıq sevmir və artıq ona gərək deyilik?! Bəlkə bizi unudub?
Yox, ola bilməz! Anamla dalaşana qədər bizi sevirdi axı… Nə olub, nə baş verib — bilmirəm. Bütün günü ağlayıram.

Burada elə tənhayam ki...
Günorta nənəm gəldi. Anamla nədənsə danışdılar, sonra da mübahisə etdilər. Əvvəlcə sakitcə danışırdılar. Amma anam bir söz deyəndən sonra nənəm ağlamağa başladı. Vur-tut bir söz onu ağlatdı.
Heç nə anlamıram — axı anam nə dedi ki?! Hə, yadıma düşdü. «Abort etməliyəm, başqa yolum yoxdu», — söylədi sevimli anam. «Abort»… Bu nə deməkdi görəsən?
Nə yaxşı olardı anam hamıyla barışaydı, günlərimiz də əvvəlki kimi xoş keçəydi...

Hara gedirik, ana?

Bu səhər anam yuxudan oyanan kimi geyindi və evdən çıxdı. Gedir və ağlayırdı.