. Yoldakı adamlar da dönüb ona baxır, nə barədəsə pıçıldaşırdılar. Anam hansısa binaya yaxınlaşdı, durdu, yenə dua etdi və nədənsə başına yaylıq bağladı.
Binanın içində çoxlu adam vardı. Bəziləri şam yandırır, bəziləri dua edirdilər.
Anam da şam yandırdı və dua etməyə başladı.
«Tanrım, bağışla məni! Bağışla, bunu etmək istəmirəm — amma məcburam. Yalvarıram sənə, məni bağışla!» — dedi anam.

Qəribədi, anam kimdən, nəyə görə bağışlanmasınıi istəyirdi? Bəlkə məni qidalandırmadığına görə ağlayır? Bəlkə atamdan bağışlanmasını istəyir, atamın yanına qayıtmaq fikrindədi? Tanrım, doğrudanmı hər şey yenə yaxşı olacaq?
Anam binadan çıxdı, maşına oturaraq harasa getməyə başladı.
Hara gedirik, ana?!
Nəhayət, harasa çatdıq. Anam binaya girdi və başlarında gülməli papaq olan ağ paltarlı adamlar anamın yanında təlaşla ora-bura getməyə başladılar.
Nədənsə ürəyim sıxılır, başım ağrıyır...

Çox qorxuram, ana — içim gizildəyir!
Kabinetə giririk və burada ağ paltarlı iki nəfər var.
Daha çox qorxmağa başlayıram.
Ana, eşidirsənmi — ürəyim ağrıyır, ana!

Ağ paltarlı adamlar anamı və məni "əməliyyat masası" dedikləri qəribə çarpayıya uzadır, qapını bağlayır və nəyəsə hazırlıq görməyə başlayırlar.
Tanrım, onlar bu eybəcər və qorxunc alətlərlə nə etmək istəyirlər?

Bəlkə dəcəlliyimə, qarnını yumruqladığıma görə anam məni qorxutmaq istəyir beləcə?
Etmə, ana — onsuz da qorxmuşam. Söz verirəm, dünyanın ən ağıllı, sakit və sözəbaxan qızı olacağam bundan sonra.
Ana! Bu ağ paltarlı adamları qoyma mənə toxunsunlar. Onlardan qorxuram, ana...
O adamlardan biri qəflətən iynəni götürür və anama nəsə vurur. Bir neçə dəqiqə sonra anam yuxuya gedir.

Amma mən yatmıram...

Hər şeyi görür, hər şeyi hiss edirəm.
Ağ paltarlı adamlar o qorxunc alətlərini götürərək mənə tərəf əyilirlər. Tanrım, niyə bədənim uçunur, niyə belə qorxuram, balaca qəlbim sıxılır, gözlərimdən yaş axır?
Bu insanlar nə etmək istəyirlər, Axı anam mənə pislik etmələrinə yol verməz.
Axı anam məni