sevir...
Ağ paltarlı adam dəmiri anamın vucuduna salır. Bu dəmir yanımdadı. Sıxılıram, dəmirdən uzaq durmağa çalışıram. Ancaq dəmir ayağımı yaralayır, oradan qan axır. Ayağımdan yapışıb qanı saxlamaq istəyirəm. Alınmır, yara çox dərindir.
Onlar ayağımı niyə kəsirlər, niyə mənə əzab verirlər?
Ana, haradasan, ana?! Ayıl, bax — onlar qızını kəsmək istəyirlər, ana!
Yalvarıram, toxunmayın mənə. Qıymayın… Amma dəmir yenə irəli gəlir və bu dəfə sinəmə sancılır.

Qan daha çox axır.
Ana, oyan! Ölürəm, hiss edirəm bunu. Axı günahım nədir ki, mənə belə ağrı verirsiniz?!
Artıq ağlamıram, ana. Qışqırıram, bəlkə eşidəsən. Gücüm azalır, duyuram ki, həyat canımdan çıxır yavaş-yavaş.

Dəmir yenə gəlir, nazik boynumdan yapışıb dartır. Müqavimətə və ağlamağa gücüm qalmayıb. Onsuz da məni kimsə eşitmir. Boğuluram, bədənimdən qan sel kimi axır. Ağ paltarlı adamlar məni anamın qarnından çıxarırlar.
Amma mən artıq ölüyəm, ana...

Ağ paltarlı adamlar soyuqqanlılıqda mənə baxıb otağın küncündəki zibil qutusuna atırlar.
Ana, sən az sonra ayılacaqsan — başqa otaqda. Evə gedəcəksən, hər şey əvvəlki kimi olacaq.
Amma heç zaman sənin qarnında olmayacaq, doğulmayacaq və böyuməyəcəyəm. Həmişəlik olaraq burada, zibil qutusunda qalacağam.
Ana, səni heç vaxt qucaqlaya bilməyəcəyəm. Öpə bilməyəcəyəm. Oxşaya da bilməyəcəyəm, ana.

Ana, ilk addımları görməyəcək, dediyim ilk sözü eşitməyəcəksən.
Və heç zaman bilməyəcəksən ki, səni necə sevmişəm.
Anam məni öldürdü. Adımı, özümü, kimliyimi, arzularımı, çiçəkləri bilmədən...
Ana, məni niyə öldürdün?! ardi