Mamedin genc vaxtları idi..100 mertebeli
binanin birinci mertebesinde O, yüzüncü
mertebesinde ise ürekden sevib aşiq olduğu gözel
bir qız yaşayırdı..Mamed de qızla münasibet
qurmaq üçün variantlar axtarırdı. Bilmirdi ne
elesin..Nehayet ağlına bir fikir geldi.. “Ütü almaq
behanesi ile qizin evine gedim”.
Mertebeleri çıxa çıxa fikirleşir..
“Qapını döyecem, qız meni görecek, baxışlarımız
toqquşacag..Qızın menden xoşu gelecek..Yavaş-
yavaş münasibet yaranacaq”
Fikirleşe- fikirleşe çıxır 40-cı mertebeye kimi..
“Sonra görüşlerimiz olacaq, bir birimizi yaxşı
tanıyacıq, günlerin bir günü men onlara nişan
gönderecem”
(70-ci mertebe) .
“Toy olacaq..Evlilik heyatı, uşağlarımiz
olacag..Böyüyecekler..Mektebe gedecekler..”
(80-ci mertebe) .
“Elbetde ki arada inciklikler, küsülükler de
olacaq..Sonra problemler çoxalacaq,
Dava-dalaş, ses-küy, dava-qırğın, mehkemeler, ve
nehayet boşanma..Aramızda da derin nifret hissi
olacaq ve s”
100-cü mertebeye çatanda artıq Mamed deli kimi
idi. Esebi halda qapını döydü.
Qiz qapını açır : - Buyurun
Mamed hirsle: Sizde ütü var?
Qiz: Var
Mamed: Var var da..! Sox gözüve !!!=)))