bir rəhm edəndən Rəhimlidir. Əgər peşmandırsa, tövbə edər və keçmişini islah edər.

Ancaq ikinci halda Allah rəhmətindən məyus olmaq təkcə bağışlanmağa deyil, həm də tofiqə də şamil olar. Çünki İlahi fəzl olmadan insan inkişaf edə bilməz.

Əllamə Təbatəbai “Nur” surəsinin 21-ci ayəsinin təfsirində yazmışdır: “Əgər Allahın fəzli olmasaydı, sizlərdən heç kəs pak olmazdı. Bu, elə mənadır ki, ağıl da onu təsdiq edir. Xeyir və səadət ancaq Allah tərəfindəndir”.

Allah Təala buyurur: “Ey, bütün hökumətlər üzərində mütləq hakim! İstədiyin kəsə hökmdarlıq verir və istədiyin kəsdən hökmdarlığı alırsan, istədiyinə izzət verir və istədiyini xar edirsən! Xeyir(in həqiqəti) Sənin əlindədir. Doğrudan da Sən hər bir şeyə qadirsən”. (“Ali-İmran” 26).

“(Ey insan,) sənə yetişən hər hansı bir yaxşılıq Allah tərəfindəndir”. (“Nisa” 79).

Ona görə də əgər insan kamala çatmasına görə də ümidsiz olarsa, o kəslər kimi olar ki, Allahın rəhmətindən ümidsiz olublar. Çünki hər iki halda insan stimulunu əldən verər və hərəkət etmək istəməz. Bu, ümidsizliyin vurduğu ziyanlardandır. «Ey mənim oğlanlarım, gedin Yusufu və qardaşını axtarın və Allahın qurtuluş və mərhəmətindən naümid olmayın ki, Allahın mərhəmətindən kafirlərdən başqa heç kim naümid olmaz». (“Yusif” 87).

Ona görə də əgər Əbuzər və ya Səlman olmaq istəyiriksə, gərək təvəkkül və təvəssül edək və özümüzü həmin hədəfə yaxınlaşdıraq.