i idi.Nifrətim Adil.Onunla o qədər xəyallarımız var idi ki...Amma o...o indi hardadı onu belə bilmirəm.Məni puluma görə sevənlərdən imiş sən demə.Mən isə bunu gprə bilməyəcək qədər saf.O məni tərk etdikdən sonra isə mən Asya. Sadəcə olaraq imkanlı ailə oğlanlarının sevgilisi oldum.Ama onların da hamısının eyni məqsədi var idi,məni yataqlarının bir gecəlik qonağı etmək.Hhhh necə də qəribədi.Elə zənn edirdilər ki,mən onların bir gecəlik qonaqları olacam.Yanıldılar...pullarına güvəndikləri qədər o beyinsizlər heç nəyə,heç kimə güvənmirlər.Üzümü belə öpdürməzkən mənli xəyallarına bax bir.(həm gülür,həm də gözündən yaş axıdırdı Asya).Gənc olmağıma baxmayaraq bu an sahib olduğum hər nə varsa öz əməyimin sayəsindədi.Nə atamın ad-sanının nədəki bir başqasının köməyi deyil.Ama bilirsən Ümid o atası şotuna gününü-gün edən,forslanan,həyatda heç bir məqsədi olmayan insancıqlar məni pozğun kimi tanıyırlar.Əsl pozğunun özləri olduğundan xəbərsizcə mənə pozğun deyirlər.Mən isə bu adı daşıyacaq heç nə etməmişəm.Bax bütüünnlüklə bu Asyayam.Bəs sən?
Ümid eşitdiklərinin təsirindən şıxa bilmirdi sanki.
-Mən?
-Hə sən.
-Mən isə böyük bir nəzlin tək varisi,həyatda istənilə biləcək hər bir şeyi olan Ümidəm.Təhsilim olmasına baxmayaraq sənin o dediyin insancıqlardan biriyəm sadəcə olaraq.Bu qədər qısa.
Asya qısa bir gülümsəmə ilə
-məncə sən elə deyilsən.Elə olduğuva inandırmısan özüvü .Özüvə haqsızlıq etməsən bunun fərqinə varacaqsan ÜmidşNəysə çox qaldım deyəsən burda.Mən gedim.Özündən muğayət ol.
-Sən də Asya sən də...
Asya evə gəlir.Uzun uzadı fikrə getmişdi.
-Məli mən burdan getmək istəyirəm bəlkə gedək.
-Asya bayaqdan sənən baxıram nə olub sənə axı?
Asya sanki bu sualı gözləyirmiş kimi hönkürtü ilə ağlayaraq Məlahəti qucaqlayır və deyir.
-Məli çox pisəm.Hım də lap çox.Off axı mən neynədim belə.
-Asya nə baş verir?Nədən bəhs edirsən?
-Heç tanımadığım birinə durduq yerə bütün həyatımı nə var nə yox hamısını danışdım.Offf
-Ümidə danışdın?
-hə
-Əşşi dərd