ə səslənir.
-Salam Ümid.Səndən bir xahişim var.Amma təbii ki,əgər mümkünsə.
-Salam Məlahət.Təbii ki mümkün olar.Buyur de.
-eee mənim bir işim var.Asya da həyətdə yelləncəkdə yuxuya gedib.Onu orda tək qoya bilmərəm,oyatmağa da qıymadım.Mümkünsə yarım saatlıq burda oturduğun kimi bizim həyətdə oturarsan?
Ümid həm Asyanı görmək istəyirdi həm də yox.Ancaq məcburən razılaşmalı oldu.
-Olar Məlahət sən işində ol.Narahat olma.
-Çox sağol Ümid.
Məlahət Vaqiflə gəzməyə gedir.Sevincək və narahat halda Vaqifə dedi:
-Vaqif deyəsən alındı.Mən yarım saat dedim ama biz ən yaxşısı 3 saat qayıtmayaq.Asya yatanda 2 saatdan tez oyanmır adətən.
-Olar Məlahət.Necə istəyirsənsə elə də olsun.
Ümid əlacsız şəkildə yan həyətə keçir.O yelləncəkdə yuxuya gedən Asyanın qarşısında oturub ona tamaşa edirdi.İçindən öz-özlüyündə danışırdı "Asya sən məni nə hala saldın axı belə?Yəni bir qız da məni bu qədər düşündürə bilərdi nə vaxtsa?Mən birinə görə bu qədər narahat ola bilərdim?Axı hardan çıxdın sən mənim qarşıma belə hardan?"
Aradan yarım saat keçdikdən sonra Asya yuxudan oyanır və Ümidim səssizcə həyətdə otların üstündə uzandığını görür.Özü də bir az aralıda keçir Ümidin yanına.Heç biri bir kəlmə belə demədən göy üzünü seyr edirdilər.Ümid arada yaranan bu səssizliyə son verərək dedi:
-Asya...of Asya sən mənən nə etmisən belə?
Asya təəccüblü baxışlarla yan tərəfə çevrilərək Ümidə baxaraq
-Çox xoşlayırsan səssizcə göy üzünə baxmağı?
-Əvvəl xoşlamırdım.Heç göy üzünü sənin gözlərinin mavisinə bənzədəndən öncə bu qədər gözəl görməmişdim.
Asya Ümidin sözlərinə məyus olmuş kimi bir üz ifadəsi ilə susdu.Ümid isə dərindən bir ah çəkərək sözünə davam etdi.
-Asya kaş...kaş ki...
Yenə də səssizlik çökdü araya.Bu dəfə isə Asya üzündə hirsli bir ifadə və bir o qədər də başalıcı təbəssüm ilə
-Kaş ki.....kaş ki nə Ümid.Kaş ki ətrafındakı dost dediklərin insanlar məni bu cür tanımasaydı?Kaş ki mən başqa cür Asya olaydım.Onda nə olacaqdıki guya?Hə Ümid?Sən...
Ümid Asyanın