sözünü tamamlamasına icazə verməyərək qeyri-ixtiyari bir şəkildə əlini onun belinə ataraq onu özünə tərəf çəkir və dodaqlarına zərif bir öpüş qondurur.Asya onu özündən aralamağa çalışsa da o anın sehrinə düşərək bir o qədər də inadkarlıq etmədi.
O an hər ikisi də bir gerçəyi çox yaxşı bilirdilər.Heç biri bu öpüşü heç vaxt unutmayacaqlardı.
-Ümid...Ümid xahiş edirəm eləmə.
-Asya məgər səndə məni istəmirsən?Yox demə.İstədiyini gözlərindən oxuya bilirəm.
-Ümid bu yanlışdı.Səhvdi.Olmaz.
Asya yerindən qalxaraq həyətdəki stulda əyləşdi.Əlləri ilə üzünü tutdu.
Artıq hava qaralmışdı.Ümid ona yaxınlaşaraq yanında əyləşdi.
-Asya...Asya nə olar mənə bax.
Asya əllərini üzündən çəkərək məsum bir ifadə ilə Ümidə baxdı.
-Ümid nə olar bunu eləmə.Onsuzda mən də heç yaxşı deyiləm.
-Nəyi eləməyim Asya?
Asya ağlayaraq
-Özünü mənə aşiq eləmə Ümid başa düşdün?Offf...mən belə biri deyildim,mən bu deyiləm Ümid.Bu 2 həftə məni nə qədər dəyişib.Mən heç nəyə təmamilə heç nəyə görə ağlamırdım.İndiki halıma bax.Off...eləmə bunu.səninlə mənim heç vaxt bir sonumuz ola bilməz,məgər bunu görə bilmirsən.Mənnən uzaq dur.Başa düşürsən uzaq dur Ümid.
Ümid Asyanın üzünü ovuclarını içinə alıb,göz yaşlarını silə-silə :
-Asya kövrək quş kimisən.Bu qədər qorxmana ehtiyac yoxdu.Mən hər şeyi fikirləşmişəm bax...
-Ümid olmaz.Niyə başa düşmək istəmirsən axı ki,olmaazzz.Hamısından yaxşısı bir-birimiz üçün şirin bir yay xatirəsi olaraq qalmağımızdı.Bundan artığı yox.Yalnız bu qədər.
Ümid artıq Asyaya hədsiz dərəcədə yaxınlaşmışdı.Nəfəsi Asyanın dodaqlarında,Asyanın dodaqlarına dəyən nəfəs isə onun bütün bədənində cərəyan edirdi.O Asyanın alnından öpərək
-Asya inan ki sənsiz olmaz.Mən sənin qarşında aciz qaldığım qədər heç kimin qarşısında aciz qalmamışam.2 həftədə sadəcə 2 həftədə məni,Ümidi məhv edən bu qızsız inan ki,bütün ömrüm boyu yaşaya bilmərəm,yox olaram.
Asya Ümidi özündən itələyib geri çəkilərək
-Çıx get Ümid.Get.Mən onsuzda gedirəm burdan.Bir daha məni