dayanacaq.
-Ümid topla özüvü.O gedirsə sən həmişəlik burda qalasısan deyə bir şey yoxdu ki.
-Nə danışırsan sən Vaqif?
-Sən də get.O getdikdən 2-3 ay sonra səndə gedərsən. Madam ki,onu xəyallarını reallaşdırmaqdan vaz keşirmək kimi bir istəyin yoxdu onda sən də get.
Məlahət Asyanın yanına gələrək
-Asyam sabah gedirsən artıq.Atanla sağollaşmısan?
-Atam?Hanı o?Mən heç onun yadına belə düşmürəm.Burada olub-olmamağımın heç onun üçün fərqi belə yoxdu.Onu yadıma salma.Özün bilirsəndə o anamdan sonra çox dəyişildi.
-Asya hə düz deyirsən.Amma mənim tək gördüyüm dəyişiklik atan deyil.
-Nə?
-Ümiddən sonra dəyişən Asyanı da gördüm mən.
-Məli nə olar bu söhbəti açma.Mən bağlamağa çalışıram.Xatırlatma.
-Adya özündə yaxşı bilirsənki
-Ardını gətirmə Məlahət.Onun indi Gülnuru var.Qoy xoşbəxt olsun.
-Asya axı o səni sevir.
-Məli bu necə sevgidi axı hə?Mən onun sevgisindən baş açmıramdaa.Off nəysə.əşyalarımı yığmağa köməyə gəlmisən guya sən.Dur gəl mənə kömək elə dəə..
Vaqif Ümid ilə görümüşdü.
-Vaqif mən sabah gedirəm.
Vaqif təəccüblənmiş halda
-Sən hara?
-Asyanın ardınca o hara gedirsə mən də ora.
-Artıq hər şeyi planlayıb hazırlamışam Vaqif.Ona getmə desəm onsuzda bir faydası olmayacaq bilirəm.Hər bir şey haqqında məlumat toplamışam.O getdikdən 3 ay sonra ona hazırlıq vaxtı verirlər.İmzasını atsın onunla ciddi şəkildə danışacam.Belə olmaz artıq.
-Nə deyim.Yolunuz açıq olsun.Sizin sevginiz nə cür sevgidi mən başa düşmədim ama yolun uğurlu olsun.Eyni təyyarə ilə gedəcəksən?
-Yox.Mən atamın şəxsi təyyarəsi ilə gedəcəm.Tez-tez lazım olacaq mənə.Onsuzda artıq evdəkilərdə mənə etiraz etmirlər.Yəni hər şey öz yolundadı.
-Bilirsən ikinizdə dəlisiz.Gedin.
Səhəri gün.Heydər Əliyev adına hava limanı.saat 10:00.
-Asya bax tez-tez zəng vurarsan.Mən də zəng vuracam.İnternetdə də danışarıq.Off nəysə get.Yoxsa mən burda yıxılıb qalacam.
-Məli bu nə sifətdi belə?
Ay qız müharibəyə getmirəmee.Gəl bura qucaqlayım səni.Vaqif bacıma yaxşı