ı bax.Görüşənədək.
Asya İstanbula gedir.Sevgisini ömrlük Bakıda qoyduğunu zənn edib gedir.Tez-tez Məlahət və Vaqiflə danışırdı.Müqaviləsini imzalayır.Şirkət onun üçün orada "boğaz" mənzərəli bir ev də ayırmışdı.Səssizcə evinin balkonunda oturub çayını içə-içə dənizi,möhtəşəm İstanbulu seyr edirdi.Artıq 1 həftədən artıq idi ki o burada idi.Birdən qapının zəngi vurulur.
-Bu kimdi belə?Məni burda kim tanıyırki?
Dağınıq üst-başı,makiajsız halı ilə qapıya yaxınlaşıb qapını açır.Gözləri bərəlmiş halda dili topuq vura-vura
-Üüü...mi...d?
-Mənəm Asya...
Asya çaşqın halda
-Sən...sən...sənin burda nə işin var?
-Asya olar içəri keçim?
-Hə....yəni buyur.Keç.
-Asya evin çox gözəldi.
Asya gözlərini Ümidə dikərək
-Ümid hər halda buranı da məşhurluğum sayəsində tapmadın.
-Asya səni tapmaq istədim və tapdım.
-Off Ümid sənin burda nə işin var axı?
-Asya sən...yəni mən.Mən sənə görə gəlmişəm.Bilirsən yaşadığımız heç bir şeyi sən mənə dediyin kimi "şirin bir yay xatirəsi" olaarq yaddaşımda saxlaya bilmirəm,bilmədim Asya.Asya sən mənə aidsən.Sən mənim alın yazımsan.Göy üzünə baxıb sənin gözlərini gördüyüm vaxtlarda mən səni necə unuda bilərəm axı?Olmaz.Mən səni istəyirəm Asya.Sərxoşam deyə o gecə sənə verdiyim heç bir sualıma cavab vermədin.Asya səndən bir daha soruşuram.Sən məni unutmusan?Olanları unutmusan?
-Ümid nə olar başlama yenə.
-Asya qaçma məndən.Qaçmağıvın onsuzda bir mənası yoxdu.Bax sənin üçün buralara belə gəldim.Hara getsən yenə də gələrəm.Asya sualıma cavab ver.
-Nə istəyirsən?
-Düzün de...o kənd evində yaşadıqlarımızdan sonra yəni heç mənə qarşı heç nə hiss etmədin?
-Ümid bəsdi
-Cavab ver
-Bilmirəm.Yadımda belə deyil ki.O öpüş anlıq bir şey idi.Olmaması gərəkli olan bir şey.Onsuzda unutmuşam.Xatırlamıram belə.
-Deməli unutmusan hə Asya?
-Hə Ümid hə unutmuşam.Razı qaldın?
-Onda Asya xanım o öpüşü sənə xatırladım.
-Nə?Bu nə deməkdi ?
Ümid Asyanın belindən tutaraq özünə tərəf çəkir və onun dodaqlarından öpür.Asya onu