n həyatımı çəkinmədən danışdım.O sən idin.Qorxmadan,çəkinmədən,fikirləşmədən sənə danışdım Ümid sənə.
-İlk dəfə idiki,yanımda biri şirin yuxuya getdiyində onu seyr etməyə belə qıymadım.Asya nə vaxtsa mənə birini dəli kimi sevərsən desələr gülərdim hər halda.Amma sən...əgər sən mənim qarşıma çıxmasaydın yəqin ki ömrümün sonunadək bu hissdən məhrum qalacaqdım.Mən səni sevirəm,yalnız səni.
-Ümid mən həmişə hər şeydən qorxmuşam.Amma sənin yanında ikən mən qorxusuz idim,təhlükəsizlikdə idim sanki.Ürəyimin bu cür vurmasını ilk dəfə sən mənim yanımda olanda başa düşmüşəm.Amma mən səni sevmirəm Ümid.Hər halsa sevgi başqa hissdi.
-Asya bəs onda mənə qarşı hiss etdiyin nədi nifrət?
-Ümid mən...
Asya bu sözləri deyərkən Ümidin əllərindən tutur və gözlərini onun gözlərinə dikərək məsum bir ifadə ilə sözünə davam edir.
-Ümid mənim sənə qarşı hiss etdiyim sevgi deyil.Mən sənə dəlicəsinə aşiqəm.Sevgi mənim hisslərimin yanında nədirki?dənizdə bir damladı sadəcə.
Bu sözləri deyərkən Asya ağlayırdı.Ümid qulaqlarına inana bilmirdi sanki.Eşitdiklərinin təsirindən Asyanın boynuna sarıldı.
-Ümid səninlə sonsuzadək bu cür dura bilərəm.Ümid mən sənə sığınmaq istəyirəm.
-Alagözlüm mənim.
Ümid Asyaya bərk sarıldı.Bir-birlərini doyunca,doymayınca qoxladılar.
-Asya ilk bir-birimizi gördüyümüz günü xatırlayırsan?
-Off Ümid məni dəli etdiyin o günü deyirsənsə heç xatırlatma.
-Necədə hirsləndirmişdim səni.
Asya gülərək
-Bilirsən qızlar mənə deyəndəki kimdi bu yaraşıqlı "budu yaraşıqlı?" demişdim onlara.Amma bilirsən sənin gülüşüvə gözüm düşmüşdü o gün.Məni o axmaqcasına altdan-altdan gülüşünlə dəliyə çevirmişdin.Zəhləm gedirdi səndən.Maşını maşınımın qarşısında saxlatmağından sonra isə lap boğmaq istəyirdim səni.
-Hmm deməli zəhləniz gedirdi hə Asya xanım?
-Hə Ümid bəy.
Bərkdən gülərək
-Ay hələ o topa görə hasara dırmaşmağın gözümün önündən getmir.
-Asya o səni gördüyüm günə kimi heç kim mənə o cür cavab verməmişdi.Heç kim ilk ağlına gələn sözləri