idi.Vəziyyəti ağır idi...
-Ümid sən nə danışırsan belə?Bəs indi indi necədi?
-İndi yaxşıdı.
-Ümid bunu mən indi bilməliydim səncə?Mənim niyə olan bitəndən xəbərim yoxdu?Bu vaxt ərzində 2 dəqiqə belə vaxtın olmadı mənə mesaj belə yazmağa?
-Asyam heç telefonumu harda qoyduğumdan belə xəbərim olmurdu.Çox vaxt heç evə belə getmirdim ya xəstəxanada yadaki şirkətdə gecələyirdim.Nə olar başa düş.Şirkətin bütün işləri mənim çiyinlərimin üstündə idi.
-Yaxşı bəs o Gülnur.Telefonuvun onda nə işi var idi axı?
-Asya bu məsələ sənin düşündüyün kimi böyüdüləcək bir məsələ deyil.
-Böyüdüləsi deyil Asya,fikir vermə Asya.Başqa başqa nə?
-Asya gəl bura səninçün darıxmışam axı.Sən mənimçün darıxmamısan?
-Ümid əl vurma mənə.Sən burda olmayanda mənim nələr çəkdiyimi bilməzsən.Vicdan əzabı çəkirəm başa düşürsən vicdan əzabı.
Ümid Asyaya yaxınlaşaraq
-Gözəlim bu məsələni bu qədər şişirdəcəyini bilməzdim.Yəni Asya nə olar bele eləmə.Sən axı niyə vicdan əzabı çəkəsən.Nəsə olub Asya?
Asya Ümidin sözlərindən əzilirmiş kimi
-Ümid soruşma nə olar.Bəsdi
Ümidin təlaşı birə-beş artıR.Nəyin baş verdiyini anlaya bilmir.
-Asya məni dəli eləmə.De görüm nə olub axı sənə?Niyə bu vəziyyətdəsən?
-Ümid bağışla məni
Ümid hirsli bir səs tonu ilə
-Sən nə etmisən axı səni bağışlamamı istəyirsən?De.De görüm nolub?
Asya hıçqırıq və göz yaşları içində divana əyləşərək
-Mən...Ümid mən...sənin məni tərk etdiyini düşündüm və..
Ümidin səs tonu get-gedə artırdı.Gözlərindən heç bilmədiyi bir səbəbdən qəzəb yağırdı.
-VƏ... ?və nə Asya?neynəmisən belə?
-Ümid mən dünyaya gəlməmiş bir canı aldım.
Ümidin üz ifadəsi bir anın içində dəyişir.Sözlər boğazında düyümlənir sanki.Qırıq səslə
-Sən nə danışırsan?Bu nə deməkdi?
-Yox idin...Nə edəcəyimi bilmədim...nə bir mesaj var idi səndən mədə bir telefon.Məni tərk etdiyini düşündüm.
Ümid usanmış,yorğun baxışlarla Asyaya baxırdı.Asya isə hıçqırıq içində sözünə davam edirdi.
-Hələ o telefonu başqa biri qaldığında dünya başıma