yayındırmaq üçün bəhanələr gətisə də Asya artıq ev sahibi ilə danışdığını və axşama onu gözlədiyini dedi.Asya onalrın yanından uzaqlaşdıqda Məlahət hirsli baxışlarla Vaqifə baxaraq dedi:
-Vaqif sənin nə işinə axı?Asya çox yorğundu bu istirahətə ehtiyacı var.Niyə müəəyyən bəhanələr gətirirdin bayaqdan ki,ora getməsin?
-Məlahət təbii ki,sənin xəbərin yoxdu.Bilirsən bu dəqiqə mənim kənddəki evimdə kim var?
Məlahət sual dolu baxışlarla
-Kim?
-Məlahət Ümid ordadı.Ümid.
Məlahət əli ilə başın tutaraq
-Vaqif bunu da heç unutmaq olar?Off indi onlar orda çox gümanki görüşəcəklər.Bəs sonra sonra nə olacaq?
-Bilmirəm Məlahət.Asya Ümidin sözləndiyini bilir?
-Hə.Demişəm.Başqasından eşidəndə pis olardı.Ona görə də mən dedim.
Asya istirahət etməsi üçün və içində olan böyük bir sevgini tamamilə bitirməsi üçün hər şeyin başladığı yerə gedirdi.Ümidin orada olduğundan xəbərsiz idi.Ümid artıq 3 gün olardıki,Şamaxıda idi.Asya isə daha yeni gəlmişdi.Hava sərin idi.Yazın əvvəli idi.Axşamtərəfi Asya qalın ədyalına bürünüb həyətdəki yelləncəyində oturub kofesini içirdi.
Səhəri gün hava heç gözlənilməyən bir şəkildə istilənmişdi.Günəş özünü biruzə vermişdi.Asya yuxudan oyandıqda havanın gözəlliyindən meşəyə enmək qərarına gəldi.O sadəcə səssiz-səmirsiz təbiətin gözəlliyindən həzz alırdı.Asya meşənin orta hissəsindəki o nəhəng akasya ağacına doğru gedirdi.Akasya ağacı çox nəhəng idi.Ağacın diametri böyük olduğundan Asya kötüyünün bir hissəsində qısılıb oturmuşdu sadəcə.Ümid isə bütün zəyal qırıqlarını üzərindən atmaq,yeni bir başlanğıc üçün özünü toplamaq üçün kənd gəzintisinə çıxmışdı.Qısa yolla meşənin içinə daxil olmuşdu.O da akasyaya doğru hərəkət edirdi.Nəhəng akasyanın bir kənarında oturdu.Payızdan yerə tökülən və hələdə çürüyüb torpağa qarışmayan xəzəllərin xışıltısı Asyanı diksindirdi.Bir zamanlar Ümid onu qorxutmaq üçün burada müxtəlif heyvanların olduğunu demişdi.Asya bu xışıltıdan bərk qorxdu.Sakitcə pıçıldarmış kimi qısıq səslə dedi:
-kim....kim var