r orda?
Ümid bu səsi eşitmədi.Asya səs gəlmədiyini gördükdə ayağa qalxdı və asta addımlarla sakit bir halda oradan uzaqlaşmağa çalışdı.
Ümid isə xışıltı səsini eşitdi.Asyanı orada görüb çaş-baş qaldı.Nə edəcəyini bilmədi və arxaya dönərək Asyaya görünmədən oradan getmək istədi.Asya yenidən səs eşitdi və cəld səs gələn tərəfə yönəldi.
-Ümid?Sənsən?
Ümid Asyanın səsini eşitdi və yumruğunu sıxaraq ayaq saxladı.
Ümid və Asya hər şeyin başladığı yerdə yenə üz-üzə durmuşdular.Onlar bir-birləri ilə ilk qarşılaşdıqları kimi bir-birlətinə yad idilər sanki.
Asyanın həyəcandan ürəyi döyünürdü.O sual dolu baxışlarla Ümidə baxırdı.Ümid nə isə deməli olduğunu anladı.
-Sən...sən indi Parisdə olmalı idin.Bu mümkün deyil.Burda?
-Amma burdayam...
-bağışla getməliyəm.İşlərim var Təcili Bakıya dönməliyəm.
Asya xüsusi bir tərzdə
-Necədə qəribədi...bir zamanlar mənim səndən qaçdığım kimi indi də sən məndən qaçırsan Ümid.
-Asya həqiqətən də getməliyəm.
-Getməli olmadığını hər ikimizdə bilirik.
Asyanın sakitcə gözlərindən axan yaşlar Ümidin ürəyini parçalayırdı sanki.
-Asya ağlama.Mənim yanımda ağlama...
-Sənə sözüm var.İndi istəyirsənsə gedə bilərsən ama axşam saat 8-də gəl.
Saat 22:00...Asya hələdə evdə Ümidin gəlməsini gözləyirdi.Ümid isə Asyanın yanına getməyəcəkdi.Asya gözləməkdən usandı.Əlinə çantasından götürdüyü kiçik qutunu alaraq evdən çıxdı.Qapı döyüldü.Ümid qapını açdığında Asyanı qarşısında gördü.
-İçəri keçmək olar?
-Əlbəttə.Buyur.
Bir müddət arada yaranan sakitliyi Asya pozdu.
-Söhbəti uzatmağıma ehtiyac yoxdu məncə.Məni az-çox tanıyırsan.Məni unutmusan Ümid?Hə
Yatından tamamilə silmisən?
Asya bu sözləri ifadə edərkən gözləri doldu.Qəhər onu boğurdu.Dodağını dişləyərək özünü ağlamamaq üçün toxtadı.Ümid isə heç nə demirdi.Başını aşağı salmış və aralarında heç bir şey yaşanmamış kimi bu sualın qarşısında möhtac kimi susurdu.
-Sən mənə cavab verməyəcək dərəcədə nifrət edirsən?
-yox...nifrət yox.Sadəcə aramızda hər nə var idisə