i bilmirdi.Həyatının bəlkə də ən ağır dəqiqələri ona illər kimi gəlirdi.Heyrət içində maşından enib Vaqifə tərəf gəldi.Heç bir söz demədən Vaqifi yerdən qalxıdaraq gözləri dolmuş halda sadəcə soruşdu:
-Kim?kim ölməyəcək?Məlahətə kimin ölməyəcəyini deyirdin?Cavab ver!Bura kimin evi idi?
Ümid Vaqifin dilindən Asya kəlməsini eşitməmək üçün bəlkədə o an canını belə verərdi.O Asya sözünü eşitməkdən dəli kimi qorxurdu.Vaqif Ümidin onu təkib etdiyini bildi.Onun üzünə baxa bilmirdi sanki.Qısıq bir səslə
-Asya.onun evi...bura yeni köçmüşdü.
Ümid nə edəcəyini bilmədi.Yer ayağının altından qaçdı sanki.Dəli kimi Vaqifin yaxasını buraxaraq Polislərə tərəf qaçdı.Ağlayaraq
-Xahiş edirəm cənab.Xahiş edirəm deyin.Kiməsə nəsə olub?
-Özünüzü ələ alın.İçəridə bir nəfər olub.Ancaq onun cəsədi yanaraq külə döndüyündən...
Məmurun sözü bitməmiş Ümiddən hönkürtü qopur.Hər kəs onu toyda bəylik kürsüsündə gözləyərkən Ümid sınıq bir evin qarşısında ikən Asyanın ona dediyi sözləri xatırlayırdı.:
-O ev mənəm Ümid.Mən.
Asya külə dönmüşdü.O sınıq bir ev kimi öz evində yanmışdı.Ümid polis məmurunun onun çiyninə toxunuşu ilə diksindi.
-Deyirəmki o cəsədi təyin etmək lazımdır kimlik üçün.Siz onu tanıyırdınız?
Aradan yarım saata yaxın bir vaxt keçmişdi.Ümid isə hələdə yerində donuq vəziyyətdə qalmışdı.Vaqif Ümidə yaxınlaşaraq
-Ümid?Bunu sən etmək məcburiyyətində deyilsən
Ümid isə tamamilə heç nə demirdi.Susurdu sadəcə.Dünya başına fırlanırdı.
-Ümid Məlahət gəlir.
-Mənə görə Vaqif.Günahkar mənəm.Mən Asyanı məhv elədim.
-Ümid belə sakit durma.Ağla,Qışqır,bağır.
Vaqif əlləri ilə başını tutdu.Nə deyəcəyini,nə edəcəyini bilmirdi.Asyanın evi yanaraq kül olmuşdu.Evdən bir qız cəsədi çıxmışdı.Amma bu cəsədin Asya olma ehtimalının 99% olduğuda dəqiq idi.Bəs o 1%?Ümid əynində olan bəylik kostyumunun pencəyini çıxarıb atıb yerə çökərək:
-Vaqif mən.Mən edəcəm.Bilirəm...o deyil.
-Ümid qalx.Özünü topla.Ay ALLAH...anan bayaqdan mənə zəng vurur.
-Vaqif nəfəsim ömürlük