dağılmışdı.Polislər,yanğınsöndürənlər belə getmişdilər.
Ümid Asyanı bağrına basıb qucaqlayaraq hönkürtü ilə ağlamağa başladı.Asya isə ona qarşılıq vermirdi.Yorğun halda özünü ondan aralayaraq saatına baxıb dedi:
-Gülnuru çox gözlətdin.
Ümid başı ilə yox deyirmiş kimi onu qollarının arasına aldı.
-Asya yox.Yanlış idi.Ayrılmağımız,o qərarım,sənsizliyim yanlış idi.
Asya yorğun baxışlarla Ümidi süzdü.O onu heç vaxt bu cür bitkin bir halda görməmişdi.Ağlayaraq:
-Ümid mən Məligillə gedirəm.Sən də get.Onsuzda o toyda mənim də bir imzam var.Get.
-İnan ki,o hadisədən xəbərim belə yox idi.Asya mən sənsizliyi düşündüyümdə belə öldüm.Bu son 2 saat ərzində sadəcə cismim var oldu.Ruhum öldü.
-Vicdan əzabı çəkdin?
Ümid Asyaya yaxınlaşıb onu bərk-bərk qucaqlayaraq göz yaşları içində
-Asya imkansızı biz özümüz yaradırıq.İmkansız deyə bir şey yoxdu.Mən bir də,birdə səni buraxmayacam.Sən məni istəməsən belə buraxmayacam.
-Ümid bəsdi artıq.Yetər!Mən sənin əlindən gecələri yuxuya belə gedə bilmirəm.Səhərlər düşüncəmdə,gecələr yuxularımdasan.Yetər artıq!Bu gün evlənəcəkdin və hər şey bitəcəkdi.
Asya bu sözləri dedikdən sonra Ümidin qollarında huşunu itirir.Səhəri gün Asya oyandığında qoluna taxılmış bir iynəni görür.O xəstəxanada idi.Otağı başdan ayağa rənarəng çiçəklərlə dolu idi.Yaşamış olduğu şokun təsirindən çıxa bilmirdi.Ümidlə bağlı olanları isə sadəcə olaarq bir xəyal kimi xatırlayırdı.Ona bütün olanlar yuxu kimi görünürdü.Daha sonra isə dəfələrlə Ümid onu görməyə çalışsada Asya buna izn verməmişdi.Təbii olaraq da Məlahət Asyanı dinləyərək Ümidi onun otağından içəri buraxmırdı.Asya xəstəxanadan çıxdıqdan sonra Məlahətin yanında qalacaqdı bir müddət.O dəhşət dolu hadisənin üstündən artıq bir aya yaxın bir zaman keçmişdi.Asya özünü toplamağa çalışırdı.
-Məlahət mən gedəcəm.
-Asya hara belə yenə?Bax əgər yenə ev məsələsini deyəcəksənsə küsəcəm artıq bu dəfə.
-Yox Məlahət ev məsələsi deyil.Offfff
-Sən mənə nə vaxt Məlahət deyirsənsə deməli ciddi bir