çəkməyə qarışmışdı.Elə buna görə də qızlardan aralı düşmüşdü.Nə qədər qızları axtarsa da meşənin ortasında azıb qalmışdı.Qızlar Asyanı itirdiklərinə görə çox qorxmuşdular.Buna görə də onun evə dönmə ehtimalı ola biləcəyinə inanıb onu evdə gözləməyə qərar vermişdilər.Axşama doğru Ümidlə Vaqif də meşənin içində yerləşən odunluğa gedirdilər.Ümid Vaqifə meşədə tək gəzmək istədiyini deyib ondan ayrıldı.Meşənin dərinliyinə doğru tək gedən Ümid birdən bir yorğun səs eşitdi.Səsə doğru getdikdə isə Asyanın akasya ağacının altında çarəsiz və bitkin halda oturub ağladığını gördü. —
Ümid ona yaxınlaşaraq dedi:
-Xanım yaxşısınız?
Asya başını qaldırıb Ümidi qarşısında gördükdə sevindi.Halsız bir şəkildə cavab verdi.
-Hə yaxşıyam.Ayağımı burxmuşam,yeriyə bilmirəm,meşənin harasıdı bilmirəm ama azıb qalmışam,acından ölürəm,telefonumda şəbəkə yoxdu və əla olduğumdan oturub burda özümçün ağlayıram.Mən əlayam əla.
Ümid Asyanın bu hirsli halda danışığından sanki zövq alırmış kimi ona baxırdı.Ehtiyatla Asyaya yaxınlaşdı və onun qolundan tutaraq özünə tərəf çəkdi.
-Ey neynirsən burax qolumu.
-Sizi aparıram.
-Hara?
-Evinizə hara olacaqki?Ama özünüz bilərsiniz.İstəyirsinizsə gəlməyin.Bir azdan buralar zülmət qaranlıq olacaq.Ayı,canavar,bayquş və başqa heyvanlarla oturub söhbət edərsiz.
Ümid bu sözləri deyib geriyə biir-iki addıəm atdı.Asya yorğun səslə dilləndi:
-Offf yaxşı gözləyin.Bir gün sənə möhtac olacağımı bilsəydim...Asya ayağa durub gəzmək istəyəndə ayağını yerə qoya bilmədiyindən yıxılmaq üzrə olanda Ümid cəld hərəkətlə onu tutur və qucağına alaraq evə doğru irəliləyir.Asya halsızlıqdan huşunu itirmişdi.Ümid ona heç bu qədər diqqətlə nəzər yetirməmişdi.
Ümid Asyanı evə gətirib qızlara təhvil verir.Qızlar onun tapılmasına hədsiz sevinirlər.Ümid deyir:
-Ayağı əzilib...Bizdə dərman olmalıdı.Mən bu dəqiqə gətirərəm.
Bu vaxt Məlahət dilləndi.
-Yox narahat olmayın.Sizə minnətdaram.Yəni Asyanı tapıb gətirdiyiniz üçün.Çox sağolun.
-Dəyməz.-Deyib Ümid eve