s etmədiyi hissləri keçirirdi sanki.Buna bir məna verə bilmirdi.Yalnız bir tək bildiyi vardı.O da heç bir qızda bu hissləri yaşamadığı idi.
Asya isə Ümidin qolları arasında olarkən güvəndə olduğunu,qorxusuzluğunu düşünürdü.O anı unuda bilmirdi.
Əslində heç biri bir-birləri haqqında heç nə bilmirdilər.Təmamilə heç nə.
Artıq Asyanın ayağı düzəlmişdi.
-Məlahət dur gedək.
-Hara ay qız Bakıya?
-Yox ora getmək istəmirəm.O oğlangilə.
-Dəlisən sən?Orda nə işimiz var?
-Ey o dəqiqə pis başa düşmədə.na bir təşəkkür borcum var.Həmdəki o keçəndəfəki top məsələsinə görə üzr istəməliyəm.Dur...dur daa nolar axı.
-Hə belə de...elə bir təşəkkür və üzr üçün bu qədər bəzənmisən?
Asya cəld güzgünün qarşısına keçərək özün nəzər yetirir.
-Məli şişirtmə görmürsən bəzənməmişəm.Nəysə sən mənimlə gəlirsən?
-Yəni mənsiz də gedəcəksən?
-Hə.
-Asya yaman tərssən sən.Gözlə gəlirəm.
Vaqiflə Ümid kompüterlə futbol oynayırdılar.Birdən qapının zəngi eşidildi.
-Vaqif dur
-Ümid bir dəfə də sən açdaa
-Ev sənin deyil?Sənindi.Deməli qapının arxasındakıda sənə görə gəlib.Di indi dur ged qapıvı aç.
-Buna bax.Nə qədər danışdıne.Yaxşı açaram.
Vaqif qapını açdı.Qızları qarşısında görcək şoka düşmüş kimi bir ifadə aldı.İçəridən elə hey Ümidin səsi gəlirdi.
-Vaqif kimdi?
-Xoş gəlmisiniz buyurun.
-Vaqif səninlə deyiləm?Gələn kimdi?
-Nə səbirsizsən bir dəqiqə gözlədə qardaşım.
Asya dedi:
-Bağışlayın narahat etdik.Amma gec də olsa o oğlana təşəkkür etməyə gəlmişəm.
-Yox.Narahat etmədiniz.Buyurun keçin içəri qapının ağzında durmayın.O içəridəki otaqdadı.Keçin.
-Sağolun.
Vaqif Məlahətə divanı göstərərək
-Buyurun əyləşin.
-Gözəl bağınız var.Mənə oranı gəzdirərsiniz?
-Təbii ki.)))
Ümid yenə dilləndi.
-Vaqif harda qaldin belə kim idi gələn?
-EEE şe...y salam.
Ümid Asyanın səsini eşitcək cəld yerindən qalxdı və onu qarşısında görcək çox təəccübləndi.
-Salam xanım
-Asya.
-Nə?
Asya gülümsəyərək:
-Adımı deyirəm.Adım Asyadı.
-Necəsiniz?Yəni