sahibi ile danışdığını ve axşama onu gözlediyini dedi.Asya onalrın yanından uzaqlaşdıqda Melahet hirsli baxışlarla Vaqife baxaraq dedi:
-Vaqif senin ne işine axı?Asya çox yorğundu bu istirahete ehtiyacı var.Niye müeeyyen behaneler getirirdin bayaqdan ki,ora getmesin?
-Melahet tebii ki,senin xeberin yoxdu.Bilirsen bu deqiqe menim kenddeki evimde kim var?
Melahet sual dolu baxışlarla
-Kim?
-Melahet Ümid ordadı.Ümid.
Melahet eli ile başın tutaraq
-Vaqif bunu da heç unutmaq olar?Off indi onlar orda çox gümanki görüşecekler.Bes sonra sonra ne olacaq?
-Bilmirem Melahet.Asya Ümidin sözlendiyini bilir?
-He.Demişem.Başqasından eşidende pis olardı.Ona göre de men dedim.
Asya istirahet etmesi üçün ve içinde olan böyük bir sevgini tamamile bitirmesi üçün her şeyin başladığı yere gedirdi.Ümidin orada olduğundan xebersiz idi.Ümid artıq 3 gün olardıki,Şamaxıda idi.Asya ise daha yeni gelmişdi.Hava serin idi.Yazın evveli idi.Axşamterefi Asya qalın edyalına bürünüb heyetdeki yellenceyinde oturub kofesini içirdi.
Seheri gün hava heç gözlenilmeyen bir şekilde istilenmişdi.Güneş özünü biruze vermişdi.Asya yuxudan oyandıqda havanın gözelliyinden meşeye enmek qerarına geldi.O sadece sessiz-semirsiz tebietin gözelliyinden hezz alırdı.Asya meşenin orta hissesindeki o neheng akasya ağacına doğru gedirdi.Akasya ağacı çox neheng idi.Ağacın diametri böyük olduğundan Asya kötüyünün bir hissesinde qısılıb oturmuşdu sadece.Ümid ise bütün zeyal qırıqlarını üzerinden atmaq,yeni bir başlanğıc üçün özünü toplamaq üçün kend gezintisine çıxmışdı.Qısa yolla meşenin içine daxil olmuşdu.O da akasyaya doğru hereket edirdi.Neheng akasyanın bir kenarında oturdu.Payızdan yere tökülen ve helede çürüyüb torpağa qarışmayan xezellerin xışıltısı Asyanı diksindirdi.Bir zamanlar Ümid onu qorxutmaq üçün burada müxtelif heyvanların olduğunu demişdi.Asya bu xışıltıdan berk qorxdu.Sakitce pıçıldarmış kimi qısıq sesle dedi:
-kim....kim var orda?
Ümid bu sesi eşitmedi.Asya ses gelmediyini

<< 1 ... 39 40 [41] 42 43 ... 55 >>