gördükde ayağa qalxdı ve asta addımlarla sakit bir halda oradan uzaqlaşmağa çalışdı.
Ümid ise xışıltı sesini eşitdi.Asyanı orada görüb çaş-baş qaldı.Ne edeceyini bilmedi ve arxaya dönerek Asyaya görünmeden oradan getmek istedi.Asya yeniden ses eşitdi ve celd ses gelen terefe yöneldi.
-Ümid?Sensen?
Ümid Asyanın sesini eşitdi ve yumruğunu sıxaraq ayaq saxladı.
Ümid ve Asya her şeyin başladığı yerde yene üz-üze durmuşdular.Onlar bir-birleri ile ilk qarşılaşdıqları kimi bir-birletine yad idiler sanki.
Asyanın heyecandan üreyi döyünürdü.O sual dolu baxışlarla Ümide baxırdı.Ümid ne ise demeli olduğunu anladı.
-Sen...sen indi Parisde olmalı idin.Bu mümkün deyil.Burda?
-Amma burdayam...
-bağışla getmeliyem.İşlerim var Tecili Bakıya dönmeliyem.
Asya xüsusi bir terzde
-Necede qeribedi...bir zamanlar menim senden qaçdığım kimi indi de sen menden qaçırsan Ümid.
-Asya heqiqeten de getmeliyem.
-Getmeli olmadığını her ikimizde bilirik.
Asyanın sakitce gözlerinden axan yaşlar Ümidin üreyini parçalayırdı sanki.
-Asya ağlama.Menim yanımda ağlama...
-Sene sözüm var.İndi isteyirsense gede bilersen ama axşam saat 8-de gel.
Saat 22:00...Asya helede evde Ümidin gelmesini gözleyirdi.Ümid ise Asyanın yanına getmeyecekdi.Asya gözlemekden usandı.Eline çantasından götürdüyü kiçik qutunu alaraq evden çıxdı.Qapı döyüldü.Ümid qapını açdığında Asyanı qarşısında gördü.
-İçeri keçmek olar?
-Elbette.Buyur.
Bir müddet arada yaranan sakitliyi Asya pozdu.
-Söhbeti uzatmağıma ehtiyac yoxdu mence.Meni az-çox tanıyırsan.Meni unutmusan Ümid?He
Yatından tamamile silmisen?
Asya bu sözleri ifade ederken gözleri doldu.Qeher onu boğurdu.Dodağını dişleyerek özünü ağlamamaq üçün toxtadı.Ümid ise heç ne demirdi.Başını aşağı salmış ve aralarında heç bir şey yaşanmamış kimi bu sualın qarşısında möhtac kimi susurdu.
-Sen mene cavab vermeyecek derecede nifret edirsen?
-yox...nifret yox.Sadece aramızda her ne var idise artıq bitdi.Olanları,yaşananları hezm ede

<< 1 ... 40 41 [42] 43 44 ... 55 >>