gelirdi.Heyret içinde maşından enib Vaqife teref geldi.Heç bir söz demeden Vaqifi yerden qalxıdaraq gözleri dolmuş halda sadece soruşdu:
-Kim?kim ölmeyecek?Melahete kimin ölmeyeceyini deyirdin?Cavab ver!Bura kimin evi idi?
Ümid Vaqifin dilinden Asya kelmesini eşitmemek üçün belkede o an canını bele vererdi.O Asya sözünü eşitmekden deli kimi qorxurdu.Vaqif Ümidin onu tekib etdiyini bildi.Onun üzüne baxa bilmirdi sanki.Qısıq bir sesle
-Asya.onun evi...bura yeni köçmüşdü.
Ümid ne edeceyini bilmedi.Yer ayağının altından qaçdı sanki.Deli kimi Vaqifin yaxasını buraxaraq Polislere teref qaçdı.Ağlayaraq
-Xahiş edirem cenab.Xahiş edirem deyin.Kimese nese olub?
-Özünüzü ele alın.İçeride bir nefer olub.Ancaq onun cesedi yanaraq küle döndüyünden...
Memurun sözü bitmemiş Ümidden hönkürtü qopur.Her kes onu toyda beylik kürsüsünde gözleyerken Ümid sınıq bir evin qarşısında iken Asyanın ona dediyi sözleri xatırlayırdı.:
-O ev menem Ümid.Men.
Asya küle dönmüşdü.O sınıq bir ev kimi öz evinde yanmışdı.Ümid polis memurunun onun çiynine toxunuşu ile diksindi.
-Deyiremki o cesedi teyin etmek lazımdır kimlik üçün.Siz onu tanıyırdınız?
Aradan yarım saata yaxın bir vaxt keçmişdi.Ümid ise helede yerinde donuq veziyyetde qalmışdı.Vaqif Ümide yaxınlaşaraq
-Ümid?Bunu sen etmek mecburiyyetinde deyilsen
Ümid ise tamamile heç ne demirdi.Susurdu sadece.Dünya başına fırlanırdı.
-Ümid Melahet gelir.
-Mene göre Vaqif.Günahkar menem.Men Asyanı mehv eledim.
-Ümid bele sakit durma.Ağla,Qışqır,bağır.
Vaqif elleri ile başını tutdu.Ne deyeceyini,ne edeceyini bilmirdi.Asyanın evi yanaraq kül olmuşdu.Evden bir qız cesedi çıxmışdı.Amma bu cesedin Asya olma ehtimalının 99% olduğuda deqiq idi.Bes o 1%?Ümid eyninde olan beylik kostyumunun penceyini çıxarıb atıb yere çökerek:
-Vaqif men.Men edecem.Bilirem...o deyil.
-Ümid qalx.Özünü topla.Ay ALLAH...anan bayaqdan mene zeng vurur.
-Vaqif nefesim ömürlük getdi?Hemişelik getdi?Yeni bu ola biler?Heyatım getdi?İşığım

<< 1 ... 46 47 [48] 49 50 ... 55 >>