qucaqlayaraq hönkürtü ile ağlamağa başladı.Asya ise ona qarşılıq vermirdi.Yorğun halda özünü ondan aralayaraq saatına baxıb dedi:
-Gülnuru çox gözletdin.
Ümid başı ile yox deyirmiş kimi onu qollarının arasına aldı.
-Asya yox.Yanlış idi.Ayrılmağımız,o qerarım,sensizliyim yanlış idi.
Asya yorğun baxışlarla Ümidi süzdü.O onu heç vaxt bu cür bitkin bir halda görmemişdi.Ağlayaraq:
-Ümid men Meligille gedirem.Sen de get.Onsuzda o toyda menim de bir imzam var.Get.
-İnan ki,o hadiseden xeberim bele yox idi.Asya men sensizliyi düşündüyümde bele öldüm.Bu son 2 saat erzinde sadece cismim var oldu.Ruhum öldü.
-Vicdan ezabı çekdin?
Ümid Asyaya yaxınlaşıb onu berk-berk qucaqlayaraq göz yaşları içinde
-Asya imkansızı biz özümüz yaradırıq.İmkansız deye bir şey yoxdu.Men bir de,birde seni buraxmayacam.Sen meni istemesen bele buraxmayacam.
-Ümid besdi artıq.Yeter!Men senin elinden geceleri yuxuya bele gede bilmirem.Seherler düşüncemde,geceler yuxularımdasan.Yeter artıq!Bu gün evlenecekdin ve her şey bitecekdi.
Asya bu sözleri dedikden sonra Ümidin qollarında huşunu itirir.Seheri gün Asya oyandığında qoluna taxılmış bir iyneni görür.O xestexanada idi.Otağı başdan ayağa renareng çiçeklerle dolu idi.Yaşamış olduğu şokun tesirinden çıxa bilmirdi.Ümidle bağlı olanları ise sadece olaarq bir xeyal kimi xatırlayırdı.Ona bütün olanlar yuxu kimi görünürdü.Daha sonra ise defelerle Ümid onu görmeye çalışsada Asya buna izn vermemişdi.Tebii olaraq da Melahet Asyanı dinleyerek Ümidi onun otağından içeri buraxmırdı.Asya xestexanadan çıxdıqdan sonra Melahetin yanında qalacaqdı bir müddet.O dehşet dolu hadisenin üstünden artıq bir aya yaxın bir zaman keçmişdi.Asya özünü toplamağa çalışırdı.
-Melahet men gedecem.
-Asya hara bele yene?Bax eger yene ev meselesini deyeceksense küsecem artıq bu defe.
-Yox Melahet ev meselesi deyil.Offfff
-Sen mene ne vaxt Melahet deyirsense demeli ciddi bir şey var.De görüm.
-O sene bir teklifden behs etmişdim xatırlayırsansa.Çox

<< 1 ... 49 50 [51] 52 53 ... 55 >>