Bir sarbanın getirdiyi kitabı eline aldı Kimyager. Cildi yoxdu kitabın, amma yene de müellifin kim olduğunu anladı:Oskar Uaylddı müellif.
Kitabı vereqleyerken Narkissosdan behs eden bir hekayeye rast geldi.
Narkissosun-öz gözelliyini her gün gölün ayna sularında seyr etmeye gelen bu yaraşıqlı gencin efsanesini bilirdi Kimyager.

O, öz eksine ele vurulmuşdu ki,günün birinde göle düşüb boğulmuşdu.Onun göle düşüb boğulduğu yerde bir çiçiek açmış, bu çiçeye Nergiz adı verilmişdi.
Amma yazdığı hekayeni bele bitirmemişdi Oskar Uayld.

Niye ağlayırsan?-Orleaslar soruşmuşdular.
-Narkissos üçün ağlayıram.-göl cavab vermişdi.Bundan sonra?
-Burada teeccüblü ne var ki,demişdiler meşe tanrilari.
-Biz meşelerde boş-boşuna onun dalınca düşürdük,amma onun gözelliyini yalnız sen yaxından göre bilirdin.
-Narkissos yaraşiqli genc id?i -deye soruşmuşdu göl.
-Bunu senden yaxşı kim biler ki?-Ormaslar emelli-başlı teeccüblenmişdiler.Her gün senin sahiline gelib, senin sularına baxardı..

Göl bir anlığa dinmemiş, sonra bele demişdi:
-Narkissos üçün ağlayıram, amma onun yaraşıqlı olduğuna heç fikir vermemişdim.Narkissos üçün ağlayıram, çünki sularıma eyildiyi zaman gözlerinin derinliklerinde öz gözelliyimin eksini göre bilirdim.
-Çox gözel hekayedi-dedi Kimyager

Paolo Kolho «Kimyager»