Məşhur övliyalardan
və alimlərdən olan Həsəni-Bəsri
həcc mövsümündə Kəbənin
ətrafında təvaf edirdi. Bu zaman
çiynində zənbil daşıyan bir nəfəri
gördü.Yaxınlaşıb ona dedi:
“Qardaş, niyə özünə əziyyət
verib, ağır zənbillə təvaf edirsən?
Zənbili bir kənara qoyub rahat
təvaf et, sonra get zənbili götür”.
Həmin adam cavab verdi: “Bu
zənbilin içindəki adi yük deyil.
Qocalıb əldən düşmüş atamı bu
zənbilin içinə qoymuşam. Yeddi
ildir ki, hər həcc mövsümündə
onu çiynimə alıb Şamdan
Məkkəyə gətirirəm, çiynimdə
təvaf etdirib evimizə qaytarıram.
Çünki mənə İslamı öyrədən,
şəriəti başa salan atam olub.
Istəyirəm ki, o da hər il həccin
savabını qazansın”.
Gözləri yaşarmış Həsəni-Bəsri
dedi: “Allah bu işinin əvəzini
versin. Amma bil ki, əgər Qiyamət
gününə kimi atanı çiyninə alıb
gəzdirsən də, hər il Məkkəyə
gətirib həcc etdirsən də, bununla
belə, bircə dəfə acı sözlə, kobud
hərəkətlə onun könlünü qırsan,
qazandığın bütün savabları
itirərsən”.
O, atamın dostunun oğlu idi
Səhihü-Müsimdə yazılıb ki, ikinci
xəlifənin oğlu Abdullah ibn Ömər
həcc niyyətilə Mədinədən çıxıb
Məkkəyə gedirdi. Karvanda kirayə
etdiyi dəvənin belində yol
getməkdən yorulanda öz
uzunqulağının tərkinə minir,
əlindəki dəsmalı başına tutub
gündən qorunurdu.
Bir dəfə yenə bu şəkildə yol
gedərkən, bir piyada bədəvi ərəb
onun diqqətini çəkdi. Abdullah
həmin bədəviyə yaxınlaşdı,
soruşdu: “Sən filankəsin oğlu
deyilsənmi?” Həmin adam təsdiq
edib dedi: “Bəli, onun oğluyam”.
Abdullah bunu eşidən kimi
uzunqulağın belindən düşdü,
heyvanı o adama təslim edib
tərkinə minməsini xahiş etdi.
Əlindəki dəsmalı da ona verdi ki,
gün istisindən qorunmaq üçün
kölgəlik kimi istifadə etsin. Özü
isə kirayələdiyi dəvənin belində
yoluna davam etdi.
Yanındakılar bu hərəkəti ona irad
tutub dedilər: “Niyə öz rahatlığını
itirdin? O adam sıravi bədəvidir.
Niyə uzunqulağı da, dəsmalı da
ona verdin?” Abdullah cavab
verdi: “Allahın Rəsulundan
eşitmişəm ki, yaxşı əməllərin