ı yox idi. Çox keçmədi ki, odunçu və eşşəyi bütün ölkəyə səs saldı.

Bir gün "tamaşaya" tələsən odunçu yolda ondan kömək istəyən bülbülün səsini eşitdi. Bir pişik bülbülü tutub yemək istəyirdi. Odunçu ayaq saxladı. Ancaq " tamaşaya " gecikdiyini xatırlayıb oradan uzaqlaşdı.

Nəhayət odunçu " tamaşa " yerinə çatdı. Ancaq bu dəfə eşşəyi mahnı oxumaq əvəzinə anqırmağa başladı. Odunçu " tamaşaya " gələnlərin əlindən özünü güclə qurtardı. O, ancaq indi bülbülün öldüyünü və tilsimin qırıldığını başa düşdü...

Mən də sənin bülbülün idim. Ancaq sən məni öldürdün. Tilsim qırıldı və müflis oldun. Kaş ki, dərziliyi bacardığın kimi dostluğu da bacaraydın"...

Bu əhvalatı dinləyəndən sonra dərzi çıxıb getdi. Çünki, artıq deməyə heç bir sözü yox