heqiqetlere daha yaxınıq, inan…

Kim demişdi xatırlamıram, eşq varlığın deyil, yoxluğun ağrısıdır deye. Belke de buna göre ilk gencliyimde, o sıx aşiq olduğum illerde, gözüme yuxu girmez, dodağımda bir fitle bütün gece şeheri, o qaranlıq, o hüznlü küçeleri gezer, insanları yuxularından oyandırmaq isteyerdim. Oyanıb, içimde derin bir sızıyla oyanan o derin sancının ağrısına ortaq olsunlar deye…

Eşq çox köhne bir şeydir sevimli. Onun içinden o eziyyetli uşaqlığımız keçer. Sevdiyimiz insanların uşaqlıqları da… Oradan ögey analar, eskik atalar, pulsuz yatılılar keçer. Ve sonra eşq bütün bunları götürer, daha da köhnelere geder, hemişe o primitiv ağrıya, o çöl ağrıya…

İnsan bezen sebebsiz yere ümidsizliye qapılar. Keslere vere bilmez sevgisini, keslere özünü izah ede bilmez, evlere bağlanar… Bezen denizler, sahiller çeker insanı. İnsan bu qapılmağı anlaya bilmez, halbuki çox köhne bir yerde yaşanmasından qorxulub